Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lag, werd erkend te behooren tot de invloedssfeer van Frankrijk, het andere tot de invloedssfeer van Engeland. Weliswaar staat dit' niet met zoovele woorden in de overeenkomst, maar de strekking van hare bepalingen is dit toch ongetwijfeld. Tegelijk kwamen de beide regeeringen in artikel I\ met elkaar overeen, dat alle privileges en voordeelen,

welke in de Chineesche provincies Yoennan en Setsjoean waren toegestaan aan Engeland en Frankrijk en alle privileges en voordeelen van welken aard ook, die zij er in de toekomst mochten verkrijgen,

zouden worden gemeenschappelijk gemaakt voor de beide mogendheden',

voor zoover dit van haar afhing. Aan deze schikking betreffende Siam'

nu werd eene afspraak vastgeknoopt betreffende het Nigergebied: in artikel toch beloofden de beide regeeringen elkaar, van weerszijde commissarissen te benoemen, die, na onderzoek der door beide partijen aangevoerde rechtstitels, de meest billijke grensscheiding zouden vaststellen tusschen de Engelsche en Fransche bezittingen ten westen van de Niger.

Deze overeenkomst gaf blijk van een wederzijdsche neiging tot De schikking en overleg, en hiervan solippn nnL- — _i. i■ Wiiiitwfist.io

lord Salisbury had gedaan in de laatste dagen van' December 1895. scheTitliië De aangelegenheden van liet ll arldi.n J J_ 1 1 1 fin A hfisavni

^ •-> 1IUUUL11 ICI .*>1 IIMII (IP QQllflQPnr ~--"j

van het nieuwe Britsche ministerie gevraagd: de linkerflank, die tot nu toe gedekt was geweest door de goede vrienden van Engeland, de Italianen, dreigde ontbloot te zullen worden ten gevolge van het conflict, dat tusschen Italië en Menelik van Abessynië was uitgebarsten. In 1889 had Crispi op papier een groot resultaat bereikt, toen bij het verdrag van Oedsjali (deel III, 144) Menelik het protectoraat van Italië had aangenomen. Zoo althans stelde de Italiaansche tekst het voor. Maar reeds in 1890 had Menelik in een brief aan koning Humbert verklaard, dat die voorstelling onjuist was en nadrukkelijk zijn volkomen onafhankelijkheid uitgesproken; in Februari 1893 had hij vervolgens in allen vorm het verdrag van Oedsjali opgezegd en hiervan ook kennis gegeven aan de Europeesche mogendheden. Niettemin bleef Italië vasthouden aan aanspraken op dat begeerlijke land; nog in Mei 1894 sloot het een nieuw tractaat met Engeland, waarbij niet alleen inbreuk werd gemaakt op rechten van Abessynië, maar ook op de integriteit van Harrar, die Engeland en Frankrijk in 1888 aan elkaar hadden gewaarborgd. Maar spoedig kregen de Italianen opnieuw te ervaren, dat zij, zoodra het ging om niet alleen op papier maar ook

21

Sluiten