Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanvankelijk werkten de Vereenigde Staten en Engeland samen, en in het voorjaar van 1899 werden de gemoederen in liet Duitsche rijk er warm over; een voorloopige schikking, die het gezamenlijk toezicht handhaafde, voorkwam verdere moeilijkheden voor het oogenblik, maar de noodzakelijkheid werd toch gevoeld, om te geraken tot eene volledige scheiding der wederzijdsche rechten. Hierover werden in zomer en najaar onderhandelingen gevoerd, die op velerlei bezwaren stuitten en in de Duitsche pers scherp werden beoordeeld. Hebben deze strubbelingen misschien bij sommigen ook nog verwachtingen opgewekt van eene spanning die aan de Boerenrepublieken ten goede zou komen?

In ieder geval zorgde de Engelsche regeering zulk een steen des aanstoots weg te nemen: bij de verdragen van 24 November en 2 December 1899 werden de Samoa-eilanden verdeeld tusschen de Vereenigde Staten en het Duitsche rijk; wat oostelijk lag van den 17en meridiaan werd aan de eersten, het overige aan het tweede toegewezen, terwijl Engeland zich met eenige kleinere eilanden, in hoofdzaak met de Tongogroep tevreden stelde. Aan deze groote toegevendheid van Engelschen kant waren de Zuid-Afrikaansclie verhoudingen stellig'geenszins vreemd,

waarvan dus het Duitsche rijk profijt trok. Chamberlain achtte dientengevolge de betrekkingen zoo goed, dat hij den 29en November in een redevoering gewaagde van de overeenstemming der staatslieden van Engeland, de Vereenigde Staten en het Duitsche rijk en van een nieuwen driebond tusschen het Germaansche ras en de twee groote takken der Angelsaksen. Zoover was het nu weliswaar nog niet, maar voor de Boeren was toch inderdaad uit de politieke verhoudingen der groote mogendheden zeer weinig hoop te putten.

Maar vermoedelijk hebben zeer velen de kansen, om alleen met eigen krachten den vijand te benarren en tot onderhandelen te dwingen geenszins ongunstig geacht, daarbij ook hopende op de aansluiting der Afrikaanders in Kaapkolonie en Natal. En de aanvang van den oorlog scheen die goede verwachtingen te rechtvaardigen.

De vijandelijkheden werden geopend aan de westzijde met het afsnijden Mafeking, en insluiten van Kimberlev, waar Cecil Rh odes zich bevond, door een Kimberiey en Vrijstaatsch Commando onder Wessels, terwijl hetzelfde gebeurde met Ladysmith' Mafeking, veel noordelijker aan de spoorlijn, door een Transvaalsche afdeeling onder P. Cronje; het eerste werd verdedigd door een paar duizend man onder kolonel Kekewich, het tweede door een 1000 man

Sluiten