Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weeg, dat de overtollige voorraden werden opgeruimd, en nu de aankoop van zilver een poos lang had opgehouden, begon het te veel van de zilveren munt gaandeweg te slinken en te verdwijnen; en wat vooral van belang was, de handhaving van den gouden standaard werd verzekerd ten gevolge van de verkiezingen van 1896, die tevens een nieuwe herziening van het tarief met zich brachten, waardoor men

verwachten mocht, dat nu althans voor een tijd lang ook dat vraagstuk zou blijven rusten.

Reeds bij de verkiezingen van 1894 was gebleken, dat het getij Verkiezingen was verloopen voor de democraten; zij hadden een ernstige neerlaat van 1894 eu geleden, en de» werd nn voltooid bij de prudent.verkiezing in 1896 "SST ïerbij vertoonde zich trouwens eene scheuring in de partijen. Het beidePart«enhoofdpunt, waar het om gi„g, was de zilverkwestie. In de partij-conventie der republikeinen, die in Juni 1896 te St. Louis werd gehouden werd deze verklaring aangenomen: „wij zijn tegen de vrije aanmunting van zilver, tenzij dienaangaande tusschen de voornaamste handelsnaties een overeenkomst wordt gesloten; wij verbinden ons zulk een overeenkomst te bevorderen, maar zoolang die niet verkregen kan worden moet de bestaande gouden standaard worden gehandhaafd". Daar er met de minste kans was, dat zulk eene internationale overeenkomst zou tot stand komen, beteekenden deze woorden niets anders dan eene uitspraak ten gunste van den gouden standaard. Zoo begrepen het ook de afgevaardigden uit een zestal van de westelijke staten, die zich na eze verklaring uit de conventie terugtrokken, omdat zij voorstanders van den dubbelen standaard waren. De conventie behandelde vervolgens andere punten voor het republikeinsche programma en koos ten slotte Mac Kinlej tot candidaat. Een maand later, in Juli, vergaderde de conventie der democraten te Chicago, en hier werd als eisch gesteld de vrije en onbeperkte aanmunting van zilver en goud, in de waardever ïouding van 1:16, zonder op de medewerking van andere naties te wachten. Een aanzienlijk aantal afgevaardigden, die tegen deze verklaring hadden gestemd, onthielden zich van verdere deelneming en werkten ook met mee tot de verkiezing van W. J. Bryan tot candidaat voor het presidentschap. Daarentegen werd hij wel de' uitverkorene der populisten, die immers in de eerste plaats ook „silvermen" waren.

nder de democraten echter was een zoo groot aantal, dat van het opgestelde zilverprogramma en den aangewezen candidaat niet weten wilden, dat zij een afzonderlijke partij, de „National Democratie Party"

Sluiten