Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wali van Oost-Roemelië door den Sultan en onmiddellijk daarop zijn erkenning door de mogendheden.

Dat echter zoodoende de Oostenrijksclie politiek een leelijk echec te boeken gekregen had en dat de positie van Rusland op den Balkan belangrijk steviger geworden was, kwam nog geenszins ten goede aan de Armeniërs, wel later aan de Kretensers.

Vervelend als de geschiedenis van Saïdja en Adinda, is die van de Armenische kwestie. Na de moorden, de nota's en na de nota s weer de moorden. Voor de derde maal begonnen deze laatste weer in Augustus 1896. De revolutionnaire Armeniërs, wanhopig over de onbeweeglijkheid der Mogendheden en 't volkomen terecht als hun taak beschouwende, de openbare meening in Europa voortdurend weer enz., besloten enz. enz. Dit keer was 't evenwel een zeer origineel en stoutmoedig waagstuk, dat zij beraamd hadden! Een twintigtal, gewapend met bommen en revolvers, overrompelde de Osmaansche Bank te Konstantinopel, versterkte zich er duchtig en... leverde toen het gebouw met geheel zijn inhoud aan de autoriteiten over, op voorwaarde van lijfsbehoud. Het feit, dat er niets gestolen was, was blijkens de verhalen hetgeen het meest de verbazing wekte van West-Europa. Meer nog bijna dan het ook weer op deze demonstratie gevolgde bloedbad te Stamboel. Kerels met knuppels en messen schoolden reeds samen, voordat zelfs de politie ter plaatse was, en begonnen onmiddellijk hun arbeid in de Armenische straten. Anderen werden door politie en officieren gewapend en denzelfden kant uit gezonden. Twee dagen, 27 en 28 Augustus, en twee nachten duurde de moordpartij. Toen zij afgeloopen waren, schenen in de Armenische wijk nog slechts meisjes en vrouwen te vinden, verdwaasd door de afschuwelijke dingen die zij gezien hadden. In slagerswinkels zag men afgehouwen menschenvoeten en -handen geëtaleerd met het bijschrift: „pooten van christenhonden te koop". De eeuwige wateren van den Bosporus spoelden honderden lijken naar zee. Na de moorden ook nu weer de nota's. Naar aanleiding van het gebeurde is ook nu weer slechts een zwakke poging door Salisbury gewaagd om het Europeesch „concert" wat anders dan zoetvloeiende klanken te ontlokken. Twintig Oktober stelde hij 't volgende voor: Hoog gaf hij op van de noodzakelijkheid van het voortbestaan van het Turksche rijk en van de gevaren, die Europa bedreigden, wanneer het ineen mocht storten. Daartoe zou het echter noodzakelijk komen, ging het bijna humoristische staatsstuk verder voort, indien het zoo bleef en geen hervormingen werden aangebracht ,

De Armenische zaak op

den achtergrond.

Sluiten