Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leeftijd. In het kabinet was men liet over de brandende kwestie volstrekt niet eens. De kanselier van de schatkist Eitchie en de Minister voor Indie llamilton waren overtuigde vrijhandelaars, en traden in September 1903 af, omdat het Ministerie meer en meer een kant uitging, waarheen zij het niet wilden volgen. Het eigenaardige was toen cf£mberC echter' .dat-'' Chamberlain meteen aftrad, omdat hij buiten het Minis(1803.) tene vrlJer meende te zijn in zijn propaganda. Balfour bleek zich niet vast te willen leggen op een formule, hield voortdurend een slag om den arm, accentueerde in den beginne zijn eensgezindheid met Chamberlain, doch kwam weldra met andere uitingen, had met name bedenkingen tegen het aannemen van invoerrechten op voedingsmiddelen. De verwarring was volkomen aan Unionistische zijde en toen in 190-1. de openbare meening nog in heviger beroering werd gebracht door de invoering van Chineesche koelie-werkkrachten in Zuid-Afrika — behalve tegen de tradities van Cobden was het nu ook tegen die van Wilberforce, dat de Unionisten gezondigd hadden —, toen ook in dat en het volgende jaar tusschentijdsche verkiezingen zonder uitzondering ongunstig voor de regeering uitvielen, toen Chamberlain zelf in zijn onafgebroken propaganda aandrong op ontbinding van het in 1902 bijeengekomen parlement, deed Balfour wat in de gegeven omstandigheden nog maar

het Ministerie ™°r hem was: hiJ trad af" Het zou, meende hij, de vraag Balfour. zlJn of de liberalen — waarvan hij zich vleien kon, dat die éen waren (Deo. 1903.) slechts in het negatieve — gemakkelijker zouden regeeren in dit tijdperk van kentering der Britsche geschiedenis. Niet onmogelijk zou alreeds de kabinetsformatie hun de grootste moeilijkheden geven. Toch dat

CamTeu0 ^ ^ 5" December 1905 had de koning aan Campbell-

Bannerman ^annerman de samenstelling van het nieuwe Ministerie opgedragen eu reeds den llen was hij daarmee gereed. Zoowel imperialistisch-liberalen als Asquith (Financiën), Edward Grey (Buitenlandsche Zaken), Haldane (Oorlog) als de radicale Lloyd George (Handel en Nijverheid) en de arbeidersafgevaardigde John Burns (Gemeentewezen) maakten er deel van uit. Om misschien verwarrende besprekingen te vermijden had de kabinetsformateur van alle mogelijke voorwaarden niet willen weten en zijn mannen eenvoudig gevraagd: aannemen of afslaan. In Januari 1906 volgden de verkiezingen en deze bewezen wel hoe goed Balfour gezien had te moeten aftreden. Uit 397 liberalen, 51 arbeiders, 83 Iersche nationalisten en 117 unionisten zou het nieuwe Lagerhuis bestaan. De voornaamste leiders dezer laatste partij als Balfour en Bonar-Law be-

Sluiten