Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er is reeds verteld, dat Von Witte als Russisch Eerste Minister zijll Russisch» reontslag gekregen had, zoodra de groote leening van 2250 millioen aoti#' roebel in West-Europa volteekend was. Hij werd opgevolgd door den zeer conservatieven Goremykin. Men behoeft 't zich daarbij nog niet zoo voor te stellen, alsof de bankiers van West-Europa bewust in de kaart van het meest reactionnaire Tsarisme gespeeld hebben. (Vooral in Engeland was een zij het vrij naïeve openbare meening voor een gematigde Russische revolutie, zoodat zich de autokratie, al was het maar welstaanshalve, in een vrijzinnig pakje te vertoonen had. Ook de zeer reactionnaire Minister Stolypin verkondigde het later als zijn systeem: „eerst orde dan hervorming") Maar toen eenmaal overal conservatisme weer troef was, behoefde men minder scrupuleus te wezen.

En reeds lang voor het bijeenkomen van de le Doema wis alles weer conservatisme in Rusland. Naar alle steden waar iets te doen was geweest, werden straf-expedities gezonden; langs administratie ven tteg werden honderden naar Siberië verbannen; alleen in Januari 1906 werden 78 kranten geschorst en 58 redacteuren gevangen gezet; bijna het geheele rijk stond onder de krijgswet. Den 5den Maart was bij keizerlijke oekase een aanvulling uitgevaardigd op de grondwet, waarbij de regeering gedurende afwezigheid van de Doema regeeren zou met keizerlijke besluiten, 'n copie dus van het beruchte artikel 14 der Oostenrijksche grondwet (zie Dl. II, 113, III, o47). In Rusland was het § 87. Op de Verkieiingen. verkiezingen voor de Doema probeerde de regeering brutaalweg den grootst mogelijken invloed uit te oefenen, de propaganda der K. D.-ten werd zooveel mogelijk bemoeilijkt. Het merkwaardigste was intusschen, dat gedurende de verkiezingen, die verscheidene weken duurden, weldra bleek, dat de meerderheid in de Doema tegen aller verwachting in aan de tegenstanders der regeering zou zijn, niettegenstaande ook de socialistische partijen, waarin nog altijd de bolsjewistische tendenz het sterkst was, de „parlementaire illusie bitter hadden bespot, en de arbeiders hadden ontraden aan de verkiezingen mee te doen, liever „de voortzetting der revolutie"' tot de „dictatuur van het proletariaat" na te streven. Maar de arbeiders, die natuurlijk van dit revolutionnaire inzicht, dat in zijn tegendeel was omgeslagen, niets begrepen, hadden zich over 't geheel slecht naar het verkiezingsparool van hun partij gericht en hadden meestal K. D.-ten gekozen, die dan ook in grooten getale naar de Doema werden afgevaardigd. De boeren kozen meestal partijloozen uit hun midden — „Troedowiki" heetten ze later in de Vergade-

Sluiten