Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van wie hij zich iu 1888 scheiden liet. Het volgende jaar moest de koning eindelijk bewilligen in een constituante, waarin 500 radicalen, 79 constitutioneelen en 1 progressist zaten. Milan trad nu af en zijn 13-jarig zoontje Alexander volgde op, maar voorloopig onder drie vrienden van Milan als regenten. Toen dat te gevaarlijk werd en een ernstig constitutioneel conflict met het radicale ministerie Pasjitsj dreigde, werden wel is waar de regenten weggestuurd en nam Alexander nu „zelf de teugels van het bewind", maar weldra bleek de oude vos er weer achter te zitten. In 1894 keerde Milan althans ineens terug, ofschoon de wet zulks verbood. Alexander herstelde toen de constitutie, die van 1869 tot 1889 gevigeerd had, Milan werd opperbevelhebber van het leger en regeerde tot ± 1900 de facto het land. Gedurende al die jaren schreed de Boelgariseering van Macedonië, ook van dat gedeelte dat men gaarne Oud-Servië noemde, het historische land van Oeskoeb en Kossovo Polje, langzaam verder en dachten de bestuurders der Donaumonarchie er niet aan, het in dat opzicht voor Servië op te nemen. Economisch was het landje voor den uitvoer van z'n landbouw- en veeteeltproducten eveneens totaal afhankelijk van OostenrijkHongarijë, waarvan het voorkeurtarieven genoot. Als het noodig was, — zoo insinueert Re'né Pinon in zijn FEurope et 1'Empire Ottoman — hielp een misschien ietwat politiek getinte veepest, ter juister tijd door Hongaarsche veeartsen aan de grens geconstateerd, de Serviërs aan hun ondergeschiktheid herinneren. Ten overvloede had men in Weenen tegenover Milan en Alexander altijd nog Peter Karageorgewitsj achter de hand, om de Obrenowitsjen in de tucht te houden. Maar Peter was langzamerhand zijn eigen weg gegaan. Hij was gehuwd met een dochter van den tweeden Servischen pretendent, Vorst Nicolaas van Montenegro en zoodoende zelfs de zwager van Victor Emanuel van Italië geworden. Toen gebeurde in 1900 iets onverwachts. Alexander huwde met Draga Masjien, een hofjuffer van zijn moeder en Russische van geboorte, onttrok zich aan de voogdij van z'n vader en naar het schijnt ook aan die van Oostenrijk en verzoende zich met de „radicalen". Russische agenten — het was in den tijd, dat Rusland terwille van zijn Oostaziatische plannen hoe langer hoe meer van zijn Balkaninvloed moest laten glippen, zelfs toen er in Macedonië werking kwam (Dl. III, 503, 517) — beraamden een groot plan, al of niet met medeweten van de Petersburger regeering: Alexander zou tot zijn opvolger in geval van kinderloos overlijden Peter Karageorgewitsj aanstellen. Wat

Sluiten