Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

II.

Indien beschaving, d. i. indien aanleg en oefening, schranderheid en kunstzin, de natuurlijke en noodzakelijke voorbereidingen waren tot het evangelie, nergens zou de prediking van Paulus meer gezegend zijn geweest dan te Athene. Voorzeker heeft een zelfde drang des geestes hem naar Athene gedreven als die hem later naar Rome trok; het besef dat aan Jezus Christus alle geestelijke machten die in de nienschlieid bestaan onderworpen zijn deed hem die middelpunten van het geestelijk leven der nienschlieid zoeken. Bewogen is zijn gemoed als hij Athene binnentreedt, levendig opgewekt blijft zijn geest al de dagen van zijn verblijf aldaar; onwederstaanbaar is de drang der liefde die hem noopt te prediken, hij wacht niet op zijne medearbeiders zooals later te Korinthe om een aanvang te maken. Hij wordt den Grieken een Griek; zijn rede is met attisch zout besprengd niet minder dan in het vuur des H. Geestes gelouterd. De welsprekendheid dier rede heeft de bewondering der eeuwen afgedwongen, en toch kent gij het gevolg: Als zij nu van de opstanding der dooden hoorden, spotteden sommigen daarover en sommigen zeiden : wij zidlen u wederom hiervan hooren. En alzoo is Patdus uit het midden van hen weggegaan.

Hoe deze treurige uitkomst te verklaren ? Zullen wij eenvoudig antwoorden met een beroep op Gods vrijmacht of wel op 's menschen willekeur ? Maar het eene is zoowel als het andere iets verborgens, ondoorgrondelijks, onverklaarbaars. Het onverklaarbare verklaart niets. Wij hebben te letten op hetgeen openbaar is, hetgeen voor de hand ligt, dat is niet op eene onbegrijpelijke daad Gods waardoor ten slotte God beschuldigd en de mensch verontschuldigd wordt, noch op onbegrijpelijke daden des menschen, maar op den zedelijken toestand waaruit die daden ontspruiten; en dit is leerrijk.

Letten wij dan op dien toestand zooals die zich het naast

Sluiten