Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

éénen afkomstig kunnen zijn, en die, ondanks alle uit- en inwendige getuigenissen, een aantal der paulinische brieven stoutweg aan den grooten apostel ontzeggen. Wij niet alzoo. Neen, Paulus predikt door zijn eigen voorbeeld, wat hij verstaat onder den rijkdom der heerlijkheid dezer verborgenheid, Christus onder de heidenen, de hope der heerlijkheid. Hij baant den weg, dien de kerk te bewandelen zal hebben in de eeuwen en geslachten, die komen zullen na de openbaring der verborgenheid Gods. Was er gedurende de eeuwen en geslachten die vooraf gegaan zijn. slechts eene verborgenheid, even onthuld door het profetisch woord in Israël gesproken, in de eeuwen en geslachten der vervulling is er niet maar één volk met een woord der toekomst, maar vele volken levende van het woord der vervulling, en die zelf profetische teekenen zijn voor een toekomst die nog heerlijker zal wezen, wanneer de hope der heerlijkheid zal zijn overgegaan in de heerlijkheid zelve. Niet dat er nationale kerken zijn, niet dat het christendom der romaansche en der germaansche volken niet volkomen hetzelfde is, niet dat de nieuwe wereld haar kerk niet wil fatsoeneeren naar het model der kerken der oude, niet dat is ten koste der eenheid van het lichaam van Christus; maar dit, dat in de verscheidenheid de eenheid niet wordt erkend, ot dat eene eenheid wordt gezocht buiten den rijkdom des levens. Christus onder de heidenen, de hope der heerlijkheid, dat is de rijkdom der verborgenheid Gods. Één Christus onder de vele volken. Eén hoofd van vele leden; één beginsel onder de vele levensvormen, dat is de toekomst der gemeente, dat de kracht in haar strijd, de troost in haar lijden. Daarom verblijdt Paulus zich in zijn lijden over de gemeente en verheugen zich allen met hem, die iets van dat lijden kennen en iets van die hoop bezitten.

Sluiten