Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan niet, het oogenblik te voorkomen, waarop ons proces van de handen der genade in die der gerechtigheid zal overgaan! — De vorm Aéyu, ik zeg, het enkelvoud ao!> u, geven deze vermaning iets bijzonder plechtigs. Zoo eindigt het tooneel, dat geopend werd met de tot Jezus gerichte bede (vs. 13). Men ziet hier, welke verhoudingen zelfs het geringste door Hem behandelde incident aannam.

Bij Mattheus staat deze uitspraak in de bergrede (5: 25— 26), waar zij toegepast wordt op de verzoening, niet van den mensch met God, maar van menschen met elkander. Het komt mij voor, dat een aarzeling in de keus tusschen deze twee voorstellingen niet mogelijk is. Reuss stemt dit toe, en toch neemt hij de toepassing niet aan, welke Lukas van deze uitspraak maakt. Volgens hen zou de zin eenvoudig zijn, dat men in geldzaken aan een minnelijke schikking de voorkeur moet geven boven een proces. Zoo zou er nog slechts aan ontbroken hebben, dat de hoorders opmerkzaam werden gemaakt op hetgeen men aan een advokaat zou moeten betalen!

X. 13:1—9. Gesprek over twee gebeurtenissen van dien tijd.

De drie volgende uitspraken (vs. 1—3; 4—5; 6—9) zijn ingegeven duor dezelfde overweging, welke de voorgaande leeringen had ingegeven, nl. die van het dreigend oordeel en van de noodzakelijkheid om het te voorkomen door boete en door geloovig aannemen van het aangeboden heil. Ook de uitwendige omstandigheden zijn dezelfde (in dienzelfden lijd, vs. 1): Jezus zet zijn reis langzaam voort, gebruik makende van elke gelegenheid, die zich aanbiedt, om de harten te richten naar de dingen, die boven zijn. — Dit gedeelte komt alleen bij Lukas voor.

Sluiten