Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

valt daar een gedachte in.... In 't Brukterenland bij 't Aardenerwoud vallen ook de hemelsperen vaak.... maar daar is één kleine tempel, die nog nooit getroffen is....

de tempel van den heiligen eidebaar Dicht daarbij

staat een hoog, eenzaam ooievaarsnest en het heet,

dat de heilige vogels, de hemelsperen op 't eigen nest trekken om den tempel te beschermen "

Hij sprong op van het leger, wierp de dekpels ver van zich, stond geheel naakt voor haar. Zijn beide vuisten hield hij gebald voor zich uit, deed ze dreigend beven, alsof hij tegen een voor haar onzichtbaren vijand streed.

„Ik heb het!.... ik heb het!...." riep hij meteen heldere stem. „Of gij lange speren in den grond stelt of

hooge eidebaarnesten het is alles 't zelfde.... de

hemelspeer, komend uit den hoogen, treft 't allereerst wat het dichtst nabij is... dat is 't hoogste punt... en dat is 't geheim van uw lange speren "

„Zacht, zacht..." zei zij, hem met den vinger beduidend minder luid te spreken. „Als Maresag di hoort, zal hij di doen dooden .... Du moet ook niet zoo luid spreken, v* ant

dat geeft dijn woord niet méér overtuigingskracht

Goed dan, de hemelspeer wordt door 't hoogste punt 't eerst aangetrokken maar wie zendt de vurige hemelspeer af? Wie geeft haar zijn verzengende kracht? En wie bracht mij in de verrukking de kennis dat' de lange speren, de vuursperen zouden aantrekken? Want ik kende den kleinen tempel van den heiligen eidebaar niet."

„Ik weet het nog niet maar ik zal het weten

als ik maar durf als ik maar moedig ben het zal

altoos zoo gaan steekt men moedig den vork in de

poel van Nickelman, dan spietst men den aal wel vast

De geur van thym en lavendel brengt de verrukking van de herinnering uit de jeugd ... misschien ... misschien ...

Hij zweeg, weifelend om de gedachte, die in hem opkwam te uiten.

Sluiten