Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zooals het doodshoofd hier.... Wanneer ik straks koning zal zijn, ruk ik met duizend man hier binnen. Groote brandende vetpotten zal ik hier dan neerzetten en alles onderzoeken.... Kom mijn liefste.... wij hebben haast... laat ons deze urn medenemen ...."

Zij wilden een buikige urn aan de twee ooren optillen. Maar de urn was zwaar en Sogol hield zijn toorts boven de opening.

„Er ligt iets in...." zeide hij. „'t Schemert geel, maar wat het is, weet ik niet."

Hij duwde de urn om en klopte tegen de wanden. Maar er viel niets uit.

„Dan zullen wij een anderen nemen "

Zij namen een kleineren urn op. Maar Sogol wachtte nog even. Hij nam een der zware vuursteenen bijlen op en sloeg er mede op de buik van de urn, waarin met een doffen slag een gat gruizelde.

Groote stukken barnsteen, tot een vaste massa versmolten, hadden de aarden pot zoo zwaar gemaakt.

„Dat wordt een bruidssieraad voor di, lieve!" zei Sogol vroolijk, een stuk van de massa barnsteen afslaande, en dicht naast haar gaande, wel op zijn hoede, dat zij niet op 't hellende plateau zou uitglijden.

„Vreemd nietwaar, de reuzen-kabouters van vroeger zijn

al net als de dwerg-kabouters van heden Tot aan hun

laatste stonden kunnen zij zich niet van hun schatten scheiden."

Buiten bij het daglicht bekeken zij de urn nauwkeurig. Sogol bemerkte dat de bruine aarde met roode figuren versierd was.

„Dat is Scandisch werk 1" zeide Harimona. „De Scandische urnen van Maresag hebben dezelfde versiering."

„Zou het dan waar zijn, dat de Scandiërs eens in 't land der Nerviërs gewoond hebben?" peinsde Sogol. „Er zijn Galliërs, geliefde, die volhouden dat Scandië,

Sluiten