is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

,Gij hier, Lupus! en gij ook, Charietto! waarlijk ik had u niet bemerkt."

//Als Lupus alleeu gekomen ware, zoudt gij scherper van gezicht geweest zijn," mompelde Charietto, echter zacht genoeg om niet verstaan te kunnen worden.

„Is uw vader reeds terug, Neha?" vroeg Lupus, zijn blikken niet van Neha kunnende afwenden.

,Nog niet; doch hij zal spoedig hier zijn, den geheelen dag heeft hij op het land doorgebracht."

,En gij waart dus gedurende dezeii dag zoo geheel alleen?" viel Lupus haar deelnemend in de rede.

„O neen, Oscar mijn oom was bij mij, en gij weet die bemint mij even als mijn vader." (1)

„Wij zijn hier met een gewichtig oogmerk gekomen, lieve Neha!" begon Lupus eindelijk met die weifende stem, eigen aan degenen, welke een zaak moeten behandelen, waarvan de uitslag hun het hoogste geluk of de diepste ellende aanbrengt. «Charietto en ik zijn beiden op dien leeftijd gekomen, dat wij, zonder tegen onze wetten te handelen, naar de hand van een meisje mogen dingen. Ook gij, bekoorlijke Neha! moogt thans insgelijks door uw hand een jongeling tot den gelukkigsten aller echtgenooten maken. Weet dan, dat wij beiden, Charietto en ik, thans tot u

(1) Mr. van Wijn zegt in zijne Historische Avondstonden, Deel i, bl. 71, dit over de betrekkingen der ooms bij Germanen. De zusters zonen zijn even geëerd bij de moederlijke ooms als bij hunnen vader. Sommigen houden die betrekkingen voor heiliger en nauwer en staan er meer op bij het nemen van gijzelaars, dan of de zoodanigen de harten vaster en het geslacht uitgestrekter verbonden hielden. (Ten opzichte der dochters heb ik de vrijheid genomen dezelfde betrekking te vooronderstellen.)