is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te vluchten. Ik geloof uw eeden; want steeds waart gij trouw aan dezelve, het tegen u uitgesproken vonnis zij vernietigd, toont u die genade waardig!"

Een luid gejuich was het antwoord op deze woorden; verheugd gordden de Batavieren de wapenen weder aan, en hunkerden naar den strijd, om hunne dankbaarheid over 's Keizers genade te toonen!

HOOFDSTUK VII.

«Waarheen begeeft gij u nog zoo laat, Charietto?" sprak Lupus, die na den geheelen dag op wacht geweest te zijn, voor de in de haast opgeslagen hut, aan de zijde van Neha nederzat, terwijl Branno den kleinen Ryno, die met kinderlijke nieuwsgierigheid de duizenden starren, die aan het uitspansel vonkelden, gadesloeg, op al zijn vragen met het grootste geduld antwoordde. «Waar gaat gij nog zoo laat henen, Charietto?"

//Ik dwaal rond om te zien of ik ook hier en daar eenig wild ontmoet voor mijn avondmaal," was Cha* rietto's antwoord.

//Dan behoeft gij niet verder te gaan, Charietto!" sprak Neha vriendelijk, terwijl zij opstond en hare hand uit die van Lupus, welke deze've gevat had, losmaakte, »zet u daar naast mijn vader neder, en ik zal u iets voor uw avondmaal halen."

„Gij zijt altijd even vriendelijk," sprak Charietto terwijl hij zijn lang lichaam op de graszoden uitstrekte, ,/waarlijk al had ik den ganschen nacht ge-