Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loopen , ik zoude niets beters hebben kunnen schieten, vervolgde hij met graagte van het koude wildbraad, dat Neha intusschen hem aangeboden had, etende.

Inmiddels was Lupus, die zich eenige oogenblikken verwijderd had, met een lederen met wijn gevulde flesch teruggekeerd, waaruit Lupus, zijn vader en hun gast van tijd tot tijd een duchtige teug dronken.

„Gij zult wel begeerig zijn, spoedig naar Arenacum terug te keeren," aldus begon Charietto het gesprek, „wanneer men een vrouw heeft als uw Neha," — en hier nam zijn gelaat een afschuwelijken• trek aan, die echter doorniemand werd opgemerkt, — „brengt men zijn dagen liever rustig met den landbouw dan op dit oorlogsveld door."

„Ja, wel ben ik brandende van begeerte, dat deze strijd spoedig een einde moge nemen, en wij naar onze hoeve kunnen terugkeeren," zeide Neha en omhelsde haren echtgenoot teederlijk.

//Het is thans meer dan zes jaren, dat Neha de uwe is," vervolgde Charietto, „ik herinner mij nog zeer goed dien avond, toen zij u boven mij de voorkeur gaf."

„Gij hebt u echter eerlijk en trouw aan uw eed gehouden, goede Charietto! ik was, ik wil het u nu wel bekennen, bevreesd, dat er over die kenze een veete tusschen u en Lupus mogte ontstaan; doch gij hebt edel gehandeld, en geloof mij, dat ik u daarom als een broeder liefheb en acht." Dit zeggende, reikte zij vriendelijk hare sneeuwwitte hand aan Charietto en vervolgde: «Doch het verwondert mij, dat gij nog geen keuze gedaan hebt; Arenacum is rijk aan lieve meisjes en....

Sluiten