is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

//Ja, Charietto!" viel Lupus zijne echtgenoote in de rede, ,/gij moet spoedig een echtgenoote kiezen, ik zag u gaarne zoo gelukkig als ik ben, mijn vriend — Zie zulk een echtgenoote en zulk een kind," op den vijfjarigen Ryno wijzende, „te bezitten, is een geluk dat alleen door het duurzame geluk van Walhalla kan overtroffen worden!"

Charietto antwoordde niet hierop, maar vulde den hoornen drinkbeker, »dat gij spoedig met uw Neha te Arenacum zijn moget!' riep hij en dronk in een teug den hoorn ledig. Wie echter den blik gezien had, waarmede hij dezeD dronk deed vergezeld gaan, hadde gewis voor denzei ven teruggebeefd, het was een vreeselijke en helsche blik, die den aanschouwer met ontzetting en angst vervulde; doch niemand werd denzelven gewaar.

«Thans is het tijd, dat ik vertrekke, Lupus!" zeide Charietto, nadat hij zijn maal geëindigd had, //slaapwel, mijn vriend! slaap zacht in de armen van Neha." Doch als viele hem een nieuw denkbeeld te binnen, zette hij zich weder op de graszode neder en begon:

//Het zoude toch verschrikkelijk zijn, als gij eens in den strijd omkwamet, van zulk een lieve gade en zulk een aanvallig kind door den dood gescheiden te worden — alleen hieraan te denken moet u doen sidderen."

z/De Goden beschermen mij hiervoor! om mijn ouden vader, mijne Neha en mijn Ryno achter te laten, zoude mijn doodstrijd verdubbelen; doch ik weet, dat indien het noodlot mijn dood wilde, zij toch niet geheel zonder bescherming zouden zijn, zoo lang Charietto leefde."