is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de effen watervlakte. Duizenden van starren vonkelden helderder dan diamanten; betooverend schoon was de starrenhemel, die sluier, welken de almachtige Vader voor den hemel geschoven heeft, opdat de verwaten blik der stervelingen niet in de verblijven der gezaligden zoude doordringen; het met duizende starren bezaaide luchtgewelf is het vloertapijt des hemels!

De blanke arm om den hals haars echtgenoots geslagen, zag Neha met welgevallen hoe de zesjarige Ryno zich in den stroom baadde, en met kinderlijke onschuld met de zilveren golfjes speelde terwijl de vader gereed was, om indien er eenig ongeluk zijn eerstgeborene mogt overkomen, hem terstond te hulpe te springen.

Terwijl dit alles voorviel, rukte een drom van krijgsvolk den heuvel of liever den bergketen op, die zich niet verre van de rivier verhief.

Geen der krijgers liet eenig geluid hooren, ieder trachtte zelfs zijn schreden zoo min hoorbaar mogelijk te maken; het scheen veeleer een lijkvaart, of een drom van voor lang gestorven krijgers, die het graf verlaten hadden en in dichte gelederen langs de velden zweefden. Vooraan ging een man, indien zijn sluipende tred gaan mogt heeten, wiens Germaansche kleederdracht zeer bij de blanke helmen en schitterende schilden der manneft, die hem volgden, afstak. „Toen ik," sprak hij, bij zich zeiven //hem nu ruim zes jaren geleden, met mijn pijl wilde dooden, terwijl hij op den offersteen zat, is hij den dood ontkomen; doch thans, thans zal hij vallen, hij en zijn ellendige zoon

en Neha.... Neha .... bij Wodan! " Hier had

de man die deze woorden gesproken had, den lieu-