is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der sterveudeu eu het gebrul der gekwetsten; terwijl Neha, die aan den anderen oever staande, dit hoorde zeer bevreeed werd en haar grijze vader met haar.

„Dat Wodan Lupus bescherme!" gilde zij, «Lupus! mijn Lupus! keer terug tot uw echtgenoote en kind!"

Ryno, door het krijgsrumoer aan de overzijde des strooms verschrikt, klemde zich angstig aan deknnn zijns grootvaders, die te vergeefs met ziju oogen de duisternis, die de krijgers omhulde, trachtte te doorboren.

Eindelijk werd het stiller, het donkere floers dat de maan omhuld had, verdween, en zij schoot hare stralen weder op het aardrijk neder.

Maar welk een vreeselijk schouwspel deed zich aan de oogen des grijsaards en der teeder minnende echtgenoote op. — Daar lagen aan den oever van dien stroom, met het bloed van zoo vele vrienden en vijanden rood geverwd, duizende lijken (1) van vrienden en vijanden ondereen als een sprekend bewijs, dat de dood rang noch stand, vriend noch vijand erkende; ginds spartelde de Koning van het leger aan een hoogen boom, en blies onder de hevigste folteringen den adem uit (2); doch derwaarts, eenigzins van deze vreeselijke plaats der verwoesting verwijderd, waren

(1) Volgens Wagenaar sneuvelden in dezen strijd zesduizend Germanen en vier duizend werden er gekwetst, terwijl van de Romeinen sleohts twaalf honderd gedood en twee honderd gekwetst waren. (Zie Wagenaar, Vaderl. Hist. I Deel, bl. 201).

(2) In dezen strijd werd de Koning van het Germaansche leger door eenen overste der romeinsehe hulpbenden gevangen genomen en dadelijk opgehangen, welke daad hem Jovianus echter zeer ten kwade duidde. (Zie als voren.)