is toegevoegd aan uw favorieten.

Acht eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de blikken des grijsaards en van Neha gevestigd. Daar zagen zij hoe Lupus zich met leeuwenmoed tegen drie Romeinen verdedigde; stijf klemde de ieeder minnende echtgenoote, den hevigsten angst ter prooi, de loodkleurige lippen op elkander, geen geluid kwam van tusschen hare klapperende tanden voort, en bleek als de maan, die haar gelaat, door folterende an^st

" O

voor het behoud van haren Lupus misvormd, bescheen, staarde zij naar de plek, waar de Batavier streed.

Reeds had hij twee zijner vijanden geveld en den laatsten zwaar gewond, toen eenige der Romeinen hun gewonden makker te hulp snelden. Spoedig

bezweek Lupus voor de overmacht daar blonk

een lans... de scherpe punt glinsterde koud en doodelijk in het maanlicht... hoog werd zij opgeheven.. . toen daalde zij snel als de bliksem neder en... op hetzelfde oogenblik hoorde men een gesmoorden kreet... Lupus waggelde eenige schreden voorwaarts, en viel toen ter aarde.

Op dienzelfden stond hoorde men een rauwen gil aan den anderen oever, Neha had haren echtgenoot zien vallen, nog eens weergalmde haar angstkreet lang door het dal, toen, als getroffen door dezelfde lans, die haren echtgenoot geveld had, sprong zij hoog op, en viel aan de voeten des grijsaards neder.

Doch Branno stond onbewegelijk naar de plaats te staren, waar Lupus gevallen was; hij zag, dat een der Romeinen hem de wolfshuid, die hij, zoo als reeds in het begin van dit verhaal vermeld is, alseenzegeteeken uit zijn kinderjaren droeg, hem afrukte en dezelve juichend om zijn hals hing. —

„Baar zijn velen gevallen!" riep een stem achter