Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn!"' Dit zeggende tilde hij den schoonen last in den zadel, en sprong achter Hor sa te paard. //Volgt mij!" gebood hij zijn volk, en snel als een wervelwind doorkliefden de edele rossen de lucht. Doch op hetzelfde oogenblik hoorde men een snellen kreet: „verraad! verraad!" en de echo herhaalde dien kreet duizendvoud.

Oscar was het, die dezen kreet deed hooren, hij was getuige van Horsa's vlucht geweest, en met een voor zijn jaren ongewone snelheid, stortte hij het slaapvertrek binnen.

„Ontwaak! ontwaak! Koning Ritsart!" riep hij, /<men rooft uw grootsten schat, het is gedaan met uw rijk-"

„Wat," riep de Koning, terwijl hij opvloog, in een staat, die alles behalve nuchteren was, „te wapen! te wapen! en te gelijk greep hij den ouden zanger dien hij in zijn opgewondenheid voor een zijner vijanden aanzag, bij de borst.

„Bij de Goden!" riep de oude bard, //Ritsart! Koning Ritsart! laat mij los, ik ben uw vijand niet — de vreemdeliug Ridder Lem is het, die met uw dochter gevlucht is."

/'Wat gevlucht, ik begrijp er niets van," riep de Koning, en sprak de waarheid, "en die schildknaap, welke zoo aardig zong, hoe was het ook?"

„Het is thans geen tijd van zotternijen, Heer Koning! uw dochter is weg, Horsa is door den vreemden Ridder geroofd."

,/Bij de Goden! Horsa mijn dochter geroofd!" brulde de Koning, thans eerst goed begrijpende, wat hem de bard mededeelde, „spoedig mijn zwaard, wij

Sluiten