Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

angstig de oogen, om gade te slaan, wat volgen zoude, liet was geen nieuwsgierigheid, neen liet was angst, vrceselijk hart en boezem verscheurende angst, zij zag met blikken, die het innigste belang uitdrukten, op haren echtgenoot, zoo als wij staren op het gelaat van stervende bloedverwanten of vrienden. Dan klopt het hart hoorbaar, dan verliezen wij niets uit het oog, zelfs niet de minste trekking der spieren of rilling der zenuwen, het is een dobbering tusschen hoop en vrees; zoo ook staarde Frisa haren echtgenoot na.

Vreeselijk was hetgeen zij aanschouwde, met zachte schreden, als vreesde hij door het gerucht zijner voetstappen, zijn slapende echtgenooote te doen ontwaken, ging hij naar een kast, welke 111 den muur gehouwen was. Uit dezelve haalde hij een kort, maar breed mes te voorschijn, een wapen, dat de Friezen veelal gewoon waren te bezigen. Nauwkeurig beproefde hij de scherpte van hetzelve, en aan zijn hoofdknikken konde men bespeuren, dat hij voldaan was. Toen mompelde hij eenige onverstaanbare woorden, en het mes in de een hand nemende en met de andere de lamp vattende, richten hij zijn schreden naar de plaats, waar llolla verborgen was.

Zal ik u den toestand schilderen, in welke Frisa zich bevond, mijn pen is daartoe niet in staat, waarbij toch zoude ik dezelve kunnen vergelijken 'i Bij de angstige bekommering, die de moeder gevoeld, wanneer zij aan de wieg baars stervenden zuigelings geknield, angstig diens ademhaling telt? Minder ijselijk, m ilder grievend is dit tafereel dan de angst, die zich van Frisa meester maakte. Wilde ik in vergelijkingen treden, dan zoude ik zeggen:

Sluiten