Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vreemde omgeving terecht te vinden, was hij nauwelijks acht dagen

in Brussel geweest, of hij kende de hoofdstad zoo goed als haar

oudste bewoner, en nu was hij van al de huiselijke aangelegenheden

harer voornaamste burgers volkomen onderricht. Reinout trok uit

üe vlugge opmerkingen van zijn op zoo zonderlinge wijze verworven

< ien.i.u \eel nut, want de scherpe oogen van den Fries zagen meni"

ding, dat hij in zi jn positie nooit te weten kon komen en dat belan^ voor hem bezat. °

Er was slechts één huis waarin Eelco niet wist door te dringen, dat was Viale's huis. Al zijn pogingen leden er schipbreuk, wat hem met te meer spijt vervulde, naarmate hij overigens zooveel gelukkige ontdekkingen «leed, en De Burge's boodschap had hem juist in het onaangename peinzen daarover gestoord. »Nu weet ik toch van den graat van Viale niet meer dan wat iedere domkop van hem kan weten, klonk zijn ontevreden bespiegeling; »ik ben -Ie boezemvriend van zijn kamerdienaar en aanbid het geheele vrouwenpersoneel, maar alles tevergeefs. Ze moeten liet verschrikkelijk goed hebben; ik trakteerde hen alsof 't niets was, en wat deden zij? ze dronken den wijn, en vertelden toen dat hij beter had kunnen zijn. Die ellendige botmuilen. anders kom ik met den jenever al zoo ver, en nu, het geld weg, de wijn weg — ik ben blij dat hij ten minste zuur was! —mijn lijd ook al verpraat, en niets tot belooning! het is 0111 wanhopig te worden. Zijn Edelheid zou vanmiddag naar Viale gaan; had ik maar een voorwendsel om er ook te komen! maar natuurlijk, als gij geen ust hebt de boodschappen te bezorgen, stormen zo op u in, en nu...."

iet gemelde briefje verbrak zijn aanklacht tegen de tergende gewoonten van 't lot. b

»Het is zeker een gewichtig briefje, ik ben overtuigd dat het dadelijk gelezen moet worden,,' meende «le getrouwe dienaar, »ja het zou onverantwoordelijk zijn als ik wachtte," en met een gevoel dat ie se loone weder, hetwelk zijn korte wandeling zeer verkwikkelijk maakte, met dan een rechtmatig loon voor'zulk een opofferend plichtbesef was, begaf hij zich naar Viale's woning.

Reinout was in een der onverschillige gesprekken, die de graaf meestal met zijn gasten voerde, toen men hem meldde dat zijn dienaar hem een dringende boodschap wenschte te brengen. Hij wilde zich verwijderen, doch Viale verzocht hem hoffelijk den bediende even te aten roepen, en zoo bevond Eelco zich weldra in het vertrek, mj maakte een diepe buiging, overhandigde zijn meester den brief en iet zijn blikken met gemaakten ootmoed en werkelijke vrijpostigheid door de kamer en over haar eigenaar heengaan. Deze lette niet op lem, hij wendde zich tot Reinout, zeggende: laat mijn tegen-

Sluiten