Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lucia scheen dit na de zooeven gehoorde verklaring van haar gebiedster bedenkelijk te vinden, maar zij had geen tijd tot eenige opmerking, want deze vervolgde snel en zacht: »hij kan Melville niet lijden."

«Waarom?"

»Ik weet niet waarom, maar ik weet dat het zoo is, even zeker als dat hij die verloving wenschte; hij bracht mij daarom met Edward in kennis."

Vol verbazing staarde de dienstbare haar jonge meesteres aan. Zij scheen die bereidwilligheid als een bevestiging van haar eerste vermoeden op te nemen, en antwoordde: »als signora maar wat meer kunst gebruikt had — "

»Zou Meerwoude juist zooveel om mij gegeven hebben als hij 1111 doet," hernam Silvia. «Neen, daarvoor is hij te slim, en dan — wij zouden elkander te goed kennen. Weet gij," zij boog zich dicht naar haar vertrouwde — «hij gelooft mij niet als ik zonder bedoeling schijn te spreken, want hij zelf handelt altijd met een doel."

«Dat is ook goed."

«Maar niet van beide kanten; en dan, het valt toch soms zwaar," zeide Silvia en strekte zich moede uit; «ik denk dikwijls, dat als ik het niet noodig had —"

»En waarom wil signora hem toch te vriend houden?" vroeg de kamenier, practisch bij het onderwerp blijvend.

«Hij heeft invloed; en dan, als de zaken met Melville eens verkeerd liepen, zou het wat waard zijn, als ik iemand had die mij hielp. Ik geloof, dat hij veel op Nivelde vermag."

«Hum," mompelde Lucia, «dat zou een betere partij zijn, ik kan dien signor Edward ook niet uitstaan."

De verklaring getuigde voor het fijne gehoor der kamenier, over welke Edward eens een ongunstige opmerking gemaakt had, maar Silvia nam er weinig notitie van. »ik heb u immers gezegd, dat het met de landvoogdes niet anders kon," sprak zij ongeduldig; «hij is zoo kwaad niet, en hij is mooi. Nivelde heeft zulk een akelig gezicht, bah, ik zou huiveren als hij mij kuste. Zoo het moet, dan natuurlijk, maar anders — anders niet."

Het was voor de eerste maal dat zich een levendiger gevoel op de trekken der koele bruid vertoonde. Arme Silva! op dit oogenblik verried zij, dat er toch een jeugd in haar was, die gebroken en bedorven had moeten worden, om haar tot dat te maken wat zij thans was, een jeugd die nog huiverde voor wat Nivelde's gelaat zoo terugstootend maakte, voor het leven, dat er zijn lage woorden op had gezet. Het zoogenaamde: moet, der bevallige Italiaansche bestond in dingen, die voor de meeste zulk een dwingende noodzakelijkheid niet zouden bezeten hebben, in schoone kleederen, in een rijke

Sluiten