Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bitterste afkeer geboren. Een vrouw vergaf nooit, dat men haar genegenheid versmaadde, en Helene had immers heden getoond, hoezeer zij nog vrouw was gebleven. Reinout had haar altijd binnen de perken eener ernstige, sombere kennis gehouden, de plotselinge ontdekking van gevoel en hartstocht in haar eenzaam gemoed had hem als een uitkomst getrolfen, die geheel tegen de berekening indruischte, en bij het behagen, dat hij er in had geschept, haar van al deze aandoeningen vrij te weten, verwonderde het hem zelf dat met haar aanblik niet iedere deelneming uit zijn borst was geweken, maar in waarheid stelde hij thans grooter belang in haar dan ooit te voren. Zij was hem nieuw geworden, hij wist niet of hij nog in haar \inden zou wat zij hem vroeger geweest was; doch juist die \ ragen, hem door een karakter gesteld, dat hij reeds lang meende doorgrond te hebben, hielden zijn aandacht gaande. Zij had op de gewone wijze der vrouw liel, zou zij ook als deze zich willen wreken ! 1'ilips verhaalde hem, dat Edward den volgenden dag zijn bruid zou voorstellen, en hij nam zich voor bij het bezoek tegenwoordig te zijn, om Helene's gedrag jegens Silvia te kunnen aanschouwen. üf zij met genoegen de coquetterie, het geheele oppervlakkige wezen der Italiaansche, dat hij zoo sterk mogelijk wilde doen uitkomen, zou gadeslaan? of zij met blijdschap ontdekken zou, dat do minnaar, die haar verlaten had, zijn straf in zijn eigen ontrouw tegemoet ging? Waarschijnlijk wel. Er was geen type der kunst, waaraan het leven hem meer geloof had ingeboezemd, dan aan dat der versmade Hermino of der Phaedra, met een haat even diep, maar oneindig standvastiger dan haar liefde. De jonkvrouw van Vredenborg moest den man haten, tot wien zij, ondanks zijn minderheid, zich had neergebogen, en die haar zóó beloonde. Reinout had Edward voortdurend tot dit gedrag aangezet, en toeft, terwijl hij aan Heienes smart dacht, gevoelde hij zulk een verontwaardiging tegen dezen, alsol hij zelf geen schuld aan die handelwijze droeg, en het deed hem leed, dat hij haar niet kon toeroepen : »denk niet langer aan iemand, die uw genegenheid nooit heeft verdiend." Hij had haar gaarne den troost gegeven, die er, naar hij meende, voor haar in gelegen zou zijn, met verachting op hem, die haar verworpen had, te kunnen neerzien.

Dat Helene troost behoefde, daarin oordeelde Reinout juist, al zou haar hart ook dien, welken hij wilde geven, versmaad hebben. Het waren bange uren, die zij in de eenzaamheid doorbracht. Edward verloofd, met een andere verloofd! zij moest zich dat woord, hoe weeselijk het in haar ooren klonk, herhalen om zijn inhoud te begrijpen, om te vatten, dat het waarheid kon zijn, dat zij alleen

Sluiten