is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vraag antwoord, en toen het gesprek ten einde liep, was de belangstellende nieuwsgierigheid van Reinout zooveel mogelijk bevredigd. Deze wist genoeg, om er zijn plannen aan vast te knoopen, en toen hij zich weer alleen bevond en al het gehoorde overdacht, sprak hij met nadruk: »ik geloof dat gij wel zult doen mij niet in den weg te staan." Hij was thans verzekerd, dat Eelco's verhaal op waarheid rustte De naam van het dorp, waar haar huwelijk gesloten was, en die met de opgaaf van zijn dienaar overeenkwam, de tegenzin, dien zij koesterde om in haar geboortestad te zijn, het bruine haar, welks schoonheid zelfs Eelco getroffen had, dat alles wees op Melville's moeder als op de ongelukkige, bedrogen Johanna Rovéne. Bedrogen, waarin? In haar huwelijk, of in de latere verklaring dat het onwettig was? Reinout had reeds begonnen zijn nasporingen te doen, maar de geschiedenis van zijn bediende was te onzeker, hij had een bevestiging daarvan door Edward, voor zoover deze haar geven kon, willen afwachten; nu kon hij zijn onderzoek voortzetten. Met welk doel? Om Edward tot heer van macht, rijkdom en aanzien te maken, zooals een zoon van den graaf van Viale die bezitten moest? Dit was zeker geen daad van vijandschap; waarom voelde hij dus juist bij deze gedachte zoo levendig, dat hij, als de jonge man zijn tegenstander zou worden, hier het middel bezat om hem te vernietigen? De graaf beminde Edward, en al mocht hij hem ter wille van zijn eigen eer en de rechten van Frank nooit kunnen erkennen, hij zou in stilte alles voor hem kunnen doen en met ondubbelzinnige liefde zijn vergeving en zwijgen konpen; was er een mogelijkheid die deze verzoening uitsloot?

Ja, ééne scheiding was er die alle banden verbrak, die geen geheim van den tegenstander spaarde en bloedverwanten in doodelijken haat het zwaard deed aangorden 0111 elkaar te bestrijden, een scheiding die de namen vader en zoon uitwischte voor die van Katholiek en Protestant. »Wees streng geloovig, mijn gelukkige bruidegom, er zou thans veel aan uw twijfel gelegen zijn," prevelde Reinout; dan verdiepte hij zich opnieuw in zijn staatkundige zaken. Het was een der sterkste bewijzen, hoe geheel hij de belangen van zijn land uit het oogpunt eener intrigue beschouwde, dat hij ze telkens ter zijde kon plaatsen om ze dan met dezelfde kalmte weer op te nemen; ook nu schreef hij zijn mededeelingen, alsof de menschen, waarover hij berichtte, niets dan schaakfiguren waren, waarmee men naar goedvinden kon spelen. Slechts nog eens zag hij van zijn arbeid op en schenen zijn gedachten tot Edward terug te keeren. Denzoon, die zijn vaders schande openbaarde, kon Helene niet liefhebben.

Onbewust van de plannen die in Meerwoude's brein gesmeed