Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dei- onwelkom maakte, en hij vreesde maar al te zeer, dat hij wist wat het was. Hij wilde echter geen woorden meer verliezen; met een korte beweging schoof hij dus de kamenier ter zijde en trad het boudoir, waar zijn verloofde gewoon was haar vertrouwde bezoeken te ontvangen, binnen.

Silvia lag op de sofa uitgestrekt, in een dolce far niente verdiept. Haar lange haren gollden over hals en schouders, maar van 't negligé, dat haar getrouwe als zulk een hinderpaal had voorgesteld, was niets te zien. Integendeel, het geelzijden kleed met zijn laag uitgesneden, door rijke kanten omlijste keurs, scheen volkomen tot het afwachten ook van formeeler gasten dan haar minnaar geschikt. Een schat van zeldzame, prachtige bloemen lag om haar heen verspreid, en haar kleine handen speelden welgevallig met dien geurenden rijkdom, liet scheen dat zij Edwards binnentreden niet hoorde. Zij zag niet op; alleen de plooien van liet smaakvolle gewaad schikte zij als in gedachten nog sierlijker en toonde den netten, vluggen voet, die zoo luchtig dansen en zuo luchtig de illusies van een jong hart vertrappen kon. Eerst toen hij vlak voor haar stond, sloeg zij met een betooverend glimlachje de oogen op, maar een plotselinge schrik vertoonde zich op haar gelaat, nu zij den bezoeker herkende. »Mijn hemel! zijt gij het. Edward?" riep zij ontsteld.

De jonge man zag haar onaangename verrassing. »Wien hadt gij anders verwachtvroeg hij: de aanblik van haar verwarring maakte de vermoedens, die haar elegant toilet en Lucia's gedrag in hem hadden opgewekt, tot zekerheid.

Men had het hoofd der gevierde hofdame nooit met romantische sprookjes opgevuld, zij koesterde dus geen vrees, dat de ketting om haar hals eenige overeenkomst met Merlins tooverketen hebben kon, en antwoordde zoo kalm alsof zij waarheid sprak: »wien ik verwachtte wel niemand; heeft Lucia u niet gezegd, dat ik alleen wilde zijn?"

»Zij heeft mij gezegd, dat uw toilet niet tot het ontvangen van bezoek geschikt was; daar ik evenwel zie, hoe volkomen gekleed gij zijt. vermoed ik dat het alleen mijn bezoek was, waarvoor gij niet gereed waart."

Silvia schudde met bevallige coquetterie haar golvende haren. •En dat noemt gij gereed zijn?" riep zij. »let eens op hoe wild ik er uitzie; ik was bang, dat ge van mij schrikken zoudt." Zij had haar gewone meesterschap over stem en gebaren herkregen, en na de eerste teleurstelling, dat zij Edward in plaats van den verwachten Ni velde, wien haar blijde beweging gold, had moeten zien, speelde zij haar rol met volkomen ongedwongenheid. »Welk een wonderlijke melancholicus zijt gij toch," vervolgde zij. »ik geloof waarlijk dat ge

Sluiten