is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vernietigen, vol schaamte en smart voegde ik de stukken aan elkander; ach, mijn verscheurde eer kon ik niet heelen. Herstel uw misdrijf, klonk het in mij, maar vrees en hoogmoed hielden mij terug. Ik had het geld aangenomen, de daad gepleegd, ik durfde haar niet bekennen, ik wilde niet veracht zijn, en zoo zweeg ik, ook toen men nasporingen deed, zweeg, met het bewijs van dien onzaligen echt in handen. Als een schat bewaakte ik het papier, nu eens hopend, dat de schuldige zelf zijn onrecht voelen en met blijdschap dit document van mij ontvangen zou, dan weer een andere reddende mogelijkheid uitdenkend, maar altijd eene die mij van schande vrijwaarde, eene die nooit gekomen is. Jaar op jaar verliep; ik ben grijs geworden en sta op den rand van het graf; tevergeefs heb ik op het oogenblik gewacht, dat mij een verzoening brengen zou, die althans de gevolgen van mijn misdaad uitwischte. De valsche schaamte, die mijn bedrijf verbergen wilde, week van mij; reikhalzend zag ik naar den man uit die een bekentenis zou vorderen, doch niemand deed meer een onderzoek. Thans eerst is het eindelijk hernieuwd. Ik weet niet wie de vreemdeling is, die het instelt, en op wiens verzoek ik dit blad, mijn getuigenis, geschreven heb, maar moge hij, die met het verleden bekend schijnt, deze stukken ten zegen wenden en zoo de vele tranen drogen, waarmee een stervende aan al de ellende denkt, die zij gesticht hebben en die zijn smart nooit verzoenen kan; het is mijn laatste bede, de beste die mijn zondig leven kan doen; moge zij verhoord worden!"

»De gewone ontboezeming van ijdel berouw," zeide Reinout het papier ter zijde leggend, die behoeft men niet tweemaal te lezen. Het is intusschen goed, dat ik mijn onderzoek niet langer heb uitgesteld. Ik had niet gedacht, dat mijn reis naar dat dorp met zulk een gevolg zou bekroond worden. Karei de Brénis, ja die is in Duitschland gestorven, en de graaf van Viale had toevallig even goede aanspraken toen liet dien titel gold, en vatte geheel zonder reden zulk een vaderlijke genegenheid voor iemand op wiens moeder Johanna Rovéue heette — nu, dan zal het bekend worden van deze stukken den gunsteling van hertog Alva wel niet schaden, zooals zijn vijanden misschien denken konden." Mij lachte en vervolgde: »de graaf van Viale heeft een bijzonder levendig gevoel voor de schuld van anderen; hij verbleekt reeds bij het verhaal er van; hoe jammer dat hij hen, die zulke verhalen doen kunnen, niet meer ontziet." Reinout doorliep nog eenige papieren, die op dezelfde zaak betrekking hadden. »A1 te hoog zult gij niet stijgen, zelfs niet al werd uw wensch vervuld en zou de ijzeren hertog hier regeeren," prevelde hij; «onze edelen zijn niet streng, maar over een wettig huwelijk