Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was de meest krenkende toespraak, die hij tot haar had kunnen richten. Ze had den trots, die met de erkenning van het gebeurde de schuld die daarin lag opgesloten niet kennen wilde, beter kunnen verdragen dan dit, dan een uitvlucht die haar zelfs nu nog wilde misleiden. »Wat is de oorzaak uwer reis? vroeg zij, zonder hem aan te zien.

«Een afspraak met De Burge, niets van belang," zeide hij snel, »ik moet weg, hebt gij nog iets te vragen?"

De stem van zelfverwijt, in haar opgerezen, verstomde. Neen, zij had zich niets te verwijten. Al hadden haar lippen dagelijks de waarschuwingen herhaald, vroeger door hem vernomen, het zou niet gebaat hebben. Al had zij hem de waarheid voorgehouden, hij zou die niet hebben willen zien, want de leugen woonde in zijn ziel.

«Neen Filips, ik heb u niets meer te vragen," antwoordde zij, »ik weet «alles."

»Helene !" zijn lippen waren niet in staat iets anders uitte brengen.

»Gij wilt Brussel verlaten, omdat gij vreest voor schulden, die gij niet betalen kunt, vervolgd te worden," zeide zij zonder scherpte, doch met de beslistheid van iemand dien men niet meer misleiden kan.

Filips zag dat, terwijl zijn blik angstig haar trekken zocht, en hij ontwaarde bijna een gevoel van verlichting, dat het groote woord, eindelijk gesproken was. Hij kon ten minste nu vrij zijn angst toonen; daarom ook wendde hij geen poging meer aan om de waarheid te ontkennen. »Richt mij niet al te streng," sprak hij; »ik wist niet hoe ik u alles zou zeggen, maar ik heb in deze laatste tijden zwaar geleden, zeer zwaar;" zijn gelaat verried dat hij nu waarheid sprak.

De verwijten, die hij wachtte, troffen hem niet. Zij herinnerde hem in dit uur, waarop hij haar hooren moest, niet aan al de uren waarop hij haar niet had willen hooren; het was bijna of zij geen antwoord vinden kon. Met schrik gevoelde zij, hoe stom zijn gedrag haar gemaakt had. Zij kon hem niet verschoonen, en zij kon hem evenmin in naam van al het ware, heilige en goede, waartegen hij gezondigd had, aanklagen, want zij geloofde niet dat al deze woorden iets meer dan onverstaanbare klanken voor hem zouden zijn. De laatste graad van hoop, die door het verwijt nog iets meent te kunnen bereiken, wat de liefde vruchteloos beproefde, was uit haar borst geweken.

Filips gevoelde dat. «Spreek tot mij," riep hij met opwellende hevigheid, «zeg mij wat in u omgaat, alles is beter dan dit zwijgen."

Zij zag op. «Wat kan ik u zeggen?" antwoordde zij; wat zou ons spreken helpen, daar waar geen hulp meer is?"

Haar toon klonk zoo moede, dat hij meer nog dan haar woorden

Sluiten