Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZESDE HOOFDSTUK.

Alles vergessen die Frauen auf Krden, Nur nicht das Vergessen-Werden.

DAHN.

De dood van «Ion ouden edelman had het hart zijner dochter nooit dieper kunnen treilen dan op dit tijdstip. Vredenborg mocht met al zijn liefde weinig voor Helene gedaan hebben, hij had haar toch liefgehad, hij had toch over haar gewaakt, en toen ze zijn oogen nu voor altijd gesloten zag, was het haar of de weg nog moeielijker en eenzamer werd. Zij bedekte de verstijfde handen met haar klissen en verbeeldde zich dat alles goed zou zijn, als die handen zich maai weder liefkoozend gelijk voorheen op het hoofd der dochter konden leggen, die weenend er bij neerboog; zij bevochtigde met haar heete tranen het kilie gelaat, en toen zij voelde dat liet strak en koud bleef, (luisterde zij snikkend: «mijn vader, waarom moest ook gij mij verlaten? ik had immers gaarne voor u geleefd, er was immers geen andere gedachte meer in mij! o vader, vergeef mij dat ik ooit aan anderen dacht!"

Ja, iedere liefde is een plant, die haar bloemen zal dragen, hetzij op den zonnigen levensakker, hetzij in de schaduw van den akker des doods. Als Vredenborg die tranen zijner dochter had kunnen zien, hij zou geweten hebben, dat, welke schaduwen ook zijn sombere opvoeding over haar lot geworpen had, in die druppels alleen het licht terugspiegelde, dat van zijn liefde was uitgegaan, en dat de stralen van dat licht ook nog over zijn graf hun schijnsel zouden verspreiden.

Wat Reinout betreft, hij vatte het plotseling einde van den ouden man kalmer op. Het kwam hem aangenaam voor, Helene nu geheel alleen te zullen bezitten, en in deze overdenking was hij zeer welwillend jegens den overledene gestemd; hij treurde niet, maar de

Sluiten