is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schen hen bleef even groot. Zij was verloofd, en al ware dit niet zoo, zijn hart had zich immers voor haar gesloten. Alleen de herinnering aan een korte ponze van geluk en een langen tijd van smart, die zij beide te vergeten had, wekte zijn naam in haar op.

De dood van haar vader had in de verhouding tot Reinout niets veranderd. Misschien dat zij een oogenblik, terwijl zij naast zijn lijk knielend, voelde dat zij alleen was, gedacht had, dat zij haar hand minder snel in die van Meerwoude zou gelegd hebben als zij zich vroeger zoo eenzaam had kunnen weten, maar de hand was gegeven en het woord verpand. Onbevlekt hing nu het wapen haars vaders boven zijn graf, en geen smaad trof haar in den vreemde uitgeweken broeder; het was billijk, dat de prijs zijn offer ontving. Zij mocht bij het lezen van Filips' berouwvollen brief aan de beloften twijfelen, die daarin gedaan werden, het was goed dat hij ze kon doen, dat haar besluit hem toch de mogelijkheid tot een beter leven geopend had, en zij herriep het niet. Reinout wist zulks, hij kende Helene's karakter te goed, om niet overtuigd te zijn, dat zij zich gebonden achtte, en in die zekerheid wekte het meer behagen dan vrees in hem op, wanneer hij dacht, dat Edwards kumst in Brussel misschien niet zoo vreemd aan oude gevoelens was, als zij aannam.

Meerwoude had Edwards hart beter begrepen, dan hij zelf dat een tijd lang had gedaan. De blik van vreemden kan soms duur en kracht van een gevoel juister bepalen dan het gemoed waarin de hartstocht zetelt, en zoo had Reinout in het vuur, door Silvia ontstoken, sneller een stroovuur gezien, dan de jonge man, die zich in zijn gloed koesterde. Dat de herinnering aan zijn eerste liefde te sterker zou terugkeeren, naarmate de godheid, waaraan zij was opgeofferd, sneller van haar hoogte was neergestort, kon ook dooreen zeer alledaagsche ervaring ondersteld worden. Het verlangen moet soms ver teruggaan, maar het groote punt waarheen het zich richt is toch altijd dat, waarop de eerste eigen dwaling in den loop der omstandigheden ingreep, het eerste besluit genomen werd dat een bang berouw later herriep, en Reinout wist waar dat in het leven, welks draden hij in de hand hield, te vinden was. Zijn rekening was zeer eenvoudig en — zij was juist.

Inderdaad, het waren oude herinneringen, die Edward metgereeden spoed aan Viale's wensch hadden doen gehoor geven, toen deze hem naai- Brussel terugriep, vreezend dat zijn beginselen hem onder het nieuwe bestuur in gevaar zouden brengen. Hij had tijdens zijn verblijf in Gelderland de moeielijke les van zelfkennis niet tevergeefs ontvangen ; de werkzaamheid, die hij er verrichtte, had alle verstrooiing van hom afgeweerd, en hij had de kracht zijner gevoelens leeren