Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog een paar woorden stamelden zijn lippen, hij had een donker bewustzijn dat hij haar vaarwel zeide, dat de zware deur zich achter hem sloot en alles voorbij was, maar eerst de scherpe avondwind, die buiten waaide, bracht hem weder tot volkomen bezinning. Het was stil in de straten, stil in de hooge, sombere huizen. Sedert Alva's komst ging niemand zonder noodzaak uit, en men brandde weinig licht om geen aandacht te trekken. Een Spaansche patrouille was het eenige dat soms leven op de doodsche straten bracht, en toen Edward langzaam naar de woning van Viale terugging, stoorde niemand zijn sombere gedachten, hoe vurig hij dit verlangde. Alles om hem heen was eenzaam gelijk zijn eigen teleurgesteld hart. Dus Reinout had zijn doel bereikt; Helene zou, niets van zijn list vermoedend, hem haar hand schenken, en voor hem de liefde koesteren, die Edward in dagen had bezeten, toen niet gewaardeerd, nu vruchteloos teruggewenscht. Ja, haar kon hij niets verwijten. Zij was sterk geweest; zij had de liefde, die haar oordeel misplaatst moest noemen, uit haar ziel gerukt; zij had voor den man, die eens haar genegenheid afwees, ook slechts versmading bij een te laat berouw. Het was alles naar recht geschied, zeide hij zich, de nacht was aangebroken en ook die moest doorleefd worden, maar met weemoed liet bij er op volgen: het geluk was slechts een droom, waarom moet de smart zoo vreeselijk waar zijn?

Sluiten