Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZEVENDE HOOFDSTUK.

Dann schloss, ciass sie sich selbst bctrüge,

Sic liichelnd zu ilir mttdcs Herz. O Weib, in deines Liicholns I.iige Weint doch oin ïiamenloeer Schuier*.

Semmig.

De verloving van Reinout van Meerwoude met Helene van \ redenborg was bekend gemaakt, en menige blik van nijd trof de jonkvrouw, wier hand in die van den begeerden edelman zou gelegd worden. Hoe gelukkig moest zij zijn, de bruid, die in baar toekomstigen echtgenoot schoonheid, rijkdom, talent en aanzien vereenigd mocht vinden. Nieuwsgierig vroeg men, wat zij hem in ruil kon bieden, wat hein tot een zoo belangelooze keus had gedreven, maar haar aanblik g«»f op die vragen een antwoord, dat de verwondering spoedig wegnam.

Inderdaad zij paste bij hem, die hooge gestalte met bet mai meien gelaat en de kalme oogen, waarin niemand de versteende tranen zag; zij scheen even koud, even trotsch als hij. «Meerwoude is met zichzelf verloofd," zeiden sommigen, en ja, die Helene, aan wie hij hen voorstelde, was zijn eigen beeld. Geen blos kleurde haar wang, waar zij, de aan eenzaamheid gewende, zich plotseling het voorwerp der algemeene aandacht zag, geen vreugde vulde haar hart, waar zij een uitdrukking van goedkeuring op onbeminde trekken las. Zij kwam zich als een instrument voor, dat gewillig eiken toon, dien men er aan zocht te ontlokken, voortbracht, maar dat inneilijk gevoelloos en dood was; het scheen haar dat de kalmte, die na zooveel zwaren, nutteloozen strijd eindelijk in haar borst was neergedaald, door niets meer te verstoren viel.

En toch bleek die onverschilligheid ras te schokken.

Het was op een avond, terwijl zij met Reinout van een bezoek terugkeerde, dat zij zich eensklaps tegenover Edward bevond, die

Sluiten