Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liet recht van verachting, mij die nooit het stof der wereld met wellust inademde, maar spreek gij niet van redelooze wenschen, of zeg dat ze eens ook in üw borst woonden." Het kostte hem moeite die woorden te onderdrukken, en misschien verried zich in zijn zwijgen toch iets van hun inhoud, althans de graaf hernam: »gij zult mij waarschijnlijk niet begrijpen, voor ü heeft immers de strijd niet eens bestaan, van welks verzoening ik spreek?"

Reinout ontweek een bepaald antwoord. «Gelooft gij dat er voor werkelijke zware schuld naast die vergelding, aan welke ik beken dikwijls te twijfelen, een verzoening is? Ik kan mij voorstellen, dat het hart zelfs geen afschuw meer voor zijn daden voelen kan; maar dat het den afgrond in zijn binnenste zou hebben leeren kennen, en dan opnieuw een elfen weg bewandelen, dat is een mogelijkheid waarin ik mij niet weet te verplaatsen."

»Onze kerk leert ons dat er geen schuld bestaat, die oprecht berouw niet zou kunnen goedmaken," zei Viale met onvaste stem.

»En wat men verhaalt, als zou het geweten zich daarmee niet gerust stellen, zal wel een van die sprookjes zijn, waarmee onze verbeelding de werkelijkheid .omkleedt?

Viale antwoordde niet. Kende hij die inwendige wroeging, door geen absolutie te bedaren? hij moest zich bedwingen om niet luide te roepen: wel is het de waarheid, folterende waarheid!

Reinout vervolgde met onverstoorbare kalmte: »in deze dagen\an twijfel aan de leer der verzoening zou het belangrijk zijn te hooren, hoe iemand, wien door de kerk vergeven was, zelf over zijn schuld dacht, of zij opgehouden had hem te kwellen.

De graaf scheen zich tot deelneming te dwingen. »Het zou zeer

belangrijk zijn," herhaalde hij.

»Voor mij nog minder uit een godsdienstig oogpunt, ik moet dit toegeven, dan wel om de aantrekkelijkheid, die alle vormen \au menschelijke dwaling in hun raadselachtigheid bezitten; en van de problemen, wier oplossing tot menschenkennis zou leiden, is zeker

de zonde het grootste probleem."

»Het grootste," Viale sprak als in zich zelf; gij hebt gelijk, de zonde is een raadsel. Zij schenkt nooit het verwachte geluk, haar vrucht is smart, haar nasmaak wroeging, en toch wordt zij begaan; niet één telt de verwoeste levens, niet één laat zich leeren; altijd opnieuw komt zij uit het duister te voorschijn, en waar is haar afschrikking? — alleen daar waar haar berouw is."

Een harde trek verscheen op Reinouts gelaat. Hij sloeg den graaf met een blik gade, die geen erbarmen voor de smart, maar alleen verachting voor de zwakheid uitdrukte die haar verried. Hoe weinig

Sluiten