Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»Is het waar? moet ik hem verliezen?" vroeg hij met heeschestem.

Deze neigde liet hoofd. »Ik vrees dat hier niets meer te doen valt," antwoordde hij.

De graaf uitte geen klacht, alleen zijn blik sprak de taal der wanhoop. De dood, die een weerzien voor oogen heeft, is niet bitter; de dood, die aan een sterven voor altijd gelooft, is te dragen, want wij weten, dat ook onze smart wordt ter ruste gebracht; maar bij het afscheid aan een weerzien te gelooven, en dat weerzien te vreezen, dat is smart; dat was de wanhoop, die Viales hart bij het sterfbed van zijn zoon doorboorde.

Het bewustzijn had den jongeling geheel verlaten. Hij lag roerloos. De omstanders waren stil, zij waagden niet hem door eenig geluid storend aan de aarde te herinneren, die haar hand reeds van hem afgetrokken scheen te hebben.

1 'lotseling richtte hij zich op, zijn oogen openden zich en hij strekte

de armen uit, als zag hij een gedaante, die hij wilde omvangen.

«Dat is zij," fluisterde hij, »ziet gij haar wel? Dat is de vrijheid.

Holland zal vrij worden, de strijd komt, zege, zege!" Hij zonk ineen,

en toen men hem ophief en zijn gelaat naar het licht keerde, was alles voorbij.

Frank van Viale was uit de wereld, over welke de strijd komen zou, ingegaan tot die wereld, waar niet de strijd, waar alleen de zege is.

Sluiten