is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ELFDE HOOFDSTUK.

O cold, cruel, iniserable life, liow long are jour pains, how brief are your deligbts! Wliat are joys but pretty cbildren, that grow into regrets? Wliat is ltappiness but a passing dreunt in which we seent to be usleep, and wltieh we know only to have been wlten it is past?

Win woon Rkahr.

Het is ontelbare malen met weemoed of spot verkondigd, dat de kracht van den mensch gering is, en toch, als wij zien welke slagen noodig zijn eer liet arme hart breekt, dan zouden wij hem sterk, te sterk bijna, willen noemen. Er zijn weinig levens waarvoor niet een oogenblik kwam, dat de ziel wenschte minder kracht te bezitten, en de lippen smeekten: mocht ik dit niet kunnen doorstaan.

Voor Viale was zulk een oogenblik met het lezen dier korte woorden gekomen, die hem zeiden dat zijn geheim ontdekt, dat hij verlaten en veroordeeld was. Ilij wist toen dat de eerbied der wereld hem niet zou ontzinken, zijn zoon wilde hem niet verraden, maar die zoon was heengegaan in de uren, dat hij't meest naar hem verlangde; in de uren dat hij 't meest behoefte voelde om vader te zijn, had elk vaderschap voor hem opgehouden, want hij bezat geen kind meer. Ja. de oogen, die dat vonnis moesten lezen, hij had ze gaarne voor altijd gesloten; hij had minder sterk willen zijn, nu zijn kracht hem alleen nog tot lijden in staat kon stellen.

De slagen van een langgevreesd ongeluk vallen zelden op die punten, die men het meest trachtte te dekken, zij vinden de plaats waar zij treffen bijna altijd onbeschermd; ook Viale ondervond dit. Niet zijn aanzien was gebroken, maar in de zorg voor zijn naam had hij vergeten dat er een andere kwetsbare plek was, die geen eerbied der maatschappij kon beschermen, en daar was hij zwaar gewond. Inderdaad, hij voelde nu eerst hoe lief Edward hem geworden, hoe onmisbaar hij hem was. De angstige gedachten aan