Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verlies, de overgang van leefwijze en de nieuwheid harer maatschappelijke plichten, een groot deel van den tijd vulden, had ziel. die gedachte minder doen gelden, maar thans, nu de dag van heden reeds een gisteren bezat dat zijn inhoud verhaalde, nu ook de drukte leeds eentonig geworden was, kwamen die denkbeelden in al hun

macht terug. Zij sidderde voor een antwoord, en kon toch nooit ophouden te vragen.

«Mijn argwaan is onrecht," hoe vaak had Helene zich dat voorgehouden, om altijd datzelfde antwoord van de stem in haar binnenste te ontvangen: »ik kan het oordeel dat tegen hem getuigt niet uit mijn geheugen bannen." Zij nam zich voor te spreken, maar telkens ontzonk haar de moed; zij kon hem toch niet vragen: zijt "ij een misdadiger? en zij riep zich die woorden toe, om sterker te Voelen hoe onmogelijk het was ze tot hem te richten; ja de eigen da- die

)estemd was haar lang bewaard stilzwijgen te breken, had ze van naar lippen vernomen.

Zij was van een bezoek bij Silvia teruggekeerd en had zich vermoeid in haar vertrek neergezet. Die gang moest oude herinneringen wakker maken, de tijd vóór haar huwelijk rees onder zijn indruk sterker dan anders in haar geheugen op; Edwards liefde, zijn verwijdering van haar, zooals Reinout die bevorderde, al wat in de laatste jaren geschied was, ging haar geest voorbij en opnieuw weerklonk net haar vervolgende woord : »dat heeft bij gewild."

Men bracht haar een briefje van den hertog van Aerschot; zij jende den trots der De la Croys en hun wrevel over de mesaillance van Reinouts moeder; hoe minzaam schreef men thans aan de vrouw van den invloedrijken diplomaat! het moest een groote macht zijn, Wie hem zulk een gelijkstelling verschafte. En toch was hij ook de vriend "inner vijanden! Zij legde het papier haastig neer; werd zelfs de beker er vleierij, dien anderen zoet noemden, haar tot een giftbeker? vond zij aank'acht zelfs in de woorden, die haar echtgenoot roemden ?

et deed haar bijna leed, dat er geen bezoeken kwamen: elke stem was haar liever dan die van haar eigen argwaan; zij zag met zoekenden blik om zich heen, of er niets was dat haar opmerkzaamheid eischte en haar kloppend hoofd met andere gedachten vullen kon.

"der haar raam hoorde zij een gesprek; het was Eelco die, onbewust van de nabijheid zijner meesteres, een druk onderhoud met Silvia's kamenier had en juist bezig was een liefdesverklaring tot haar te richten, die Helene, ware hare stemming minder somber geweest, een glimlach zou hebben afgedwongen. Eelco had sinds kort een »roote neiging voor Lucia - of voor 'tgeen zij zou meebrengen—opgevat; lij betuigde haar 111 een wonderlijk mengsel van Hollandsch en gebroken

Sluiten