Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wil was de liefde in hem opgekomen; hij wist dat iedere poging om dien hartstocht te verstikken een windvlaag was, die de vlam slechts verlevendigen kon. Hij had haar lief ondanks, ja misschien nog meer door haar verachting, en daarom waren haar woorden de hevigste slag, die hem had kunnen treJTen.

Er is iets in verachting, dat haar bitterder maakt dan zelfs den haat, ofschoon zij tot daden van veel minder vijandschap aatdeiding geeft. Zij is het brandmerk onder de straffen, die het geschonden recht uitspreekt, zij is de eerloosheid. Te weten dat er een hart klopt, waarvan iedere slag zegt: »Ik veracht u," terwijl de stem in eigen binnenste erkent, dat het recht van oordeelen heeft, — zoolang nog één druppel mannelijk bloed de borst doorstroomt, zal haar gevoel tegen die vernedering opkomen. Dat de wereld dien geheimen toon niet vernemen kan, wat baat het ? de ooren, waarin hij als rechtspraak moest klinken, hebben hem verstaan, en zij zullen hem blijven hooren, want de echo in eigen boezem herhaalt het geluid, dat den vrede daarin gedood heeft. Ook Reinout voelde, terwijl hij aan die verachtende woorden zijner vrouw dacht, hoe zijn geheele leven er door verwoest en gebroken was. Het scheen of, naarmate hij peinsde, zijn denkbeelden tot een net werden, waarin hij zich al vaster en vaster verstrikte. De scherpe tegenstelling tusschen zijn wenschen, zooals hij zich die eindelijk bekend had, en de werkelijkheid, zooals die onveranderlijk voor hem lag. was een dolk, die zijn borst had getroffen; hij zou nooit meer ademen dan in pijn, den adem van een gewonde.

liet kwam hem bijna voor alsof hij zichzelf in een spiegel zagen zijn kalm gelaat bewonderde, terwijl hij de boodschap aanhoorde, die Eelco hem bracht, Alva's wensch om hem terstond te spreken. Ilij gaf eenige bevelen en zelfs het heldere geluid zijner stem trof hem; hij dacht met minachting, hoe slecht een acteur Viale was, bij hém vergeleken. Als moest hij zich op de proef stellen ging hij de kamer, waarin hij Helene verlaten had, weer binnen; hij wilde zien of het hem gelukken zou haar met een bedaardheid, die van geen harde woorden wist, vaarwel te zeggen, en met tevredenheid hoorde hij geen zweem van gemoedsbeweging in zijn toon weerklinken. De smart was ten minste verborgen, en daarom zou zij dragelijk wezen.

Bijna als een kind, dat met een nieuw boek bezig is, rustten de oogen zijner fantasie op de taal van zijn gelaat, zooals hij met belangstelling naar Alva's wenken scheen te luisteren, eenige onverschillige woorden met Nivelde wisselde, en toen vroeg in den volgenden morgen de poort van Brussel uitreed met die kalme uitdrukking, die geen

Sluiten