is toegevoegd aan uw favorieten.

In dagen van strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DERTIENDE HOOFDSTUK.

Soft as the niemory of burieri love,

Pure as the prayer whicli ehiMhowl wafts above,

Was she.

li y kon.

Een diepe onmacht had Helene na de vreeselijke gemoedsbeweging, waarin zij bij zuster Ivlara hulp zocht, bevangen. Gedurende eenige oogenblikken meende de non dat het een levenlooze gestalte was, die zij in haar armen hield, zoo strak waren de trekken en zoo ijskoud de handen, die nog krampachtig het kleed harer beschermster omklemden. Zij maakte met zacht geweld de verstijfde vingers los, en ziende dat Helene geen gevoel toonde, liet zij haar behoedzaam op den bidstoel neerglijden, die voor een in't ruime portaal geplaatst Mariabeeld stond, om dan verdere hulp te kunnen inroepen. Nog een wijle toefde zij; liet gezicht dier doodsbleeke trekken, door het schijnsel der voor de Madonna brandende lamp verlicht, riep een onbeschrijflijk medelijden in haar wakker. Niets bewoog in het strakke gelaat, en toch sprak iedere lijn, spraken zelfs de stomme, halfgeopende lippen van vrees en van vlucht. Zuster Klara had haar niet gezien sinds zij Meenvoude's echtgenoot was; een enkele maal vóór dien tijd, bij haar aankomst te Brussel, had zij Vredenborg bezocht, maar de oude man, die haar nooit vergeven kon tegen zijn raad den sluier genomen te hebben, was koel en onverschillig geweest, terwijl de dochter, die zij alleen als kind had gekend, geen punt wist waaraan ze den ouden band weer zou kunnen vastmaken. De geschiedenis van Helene's huwelijksleven lag dus buiten haar kring, maar dat enkele woord: red mij! waarmee de aanzienlijke vrouwe van Meerwoude tot haar, de onbekende kloosterlinge, gekomen was, zoide haar genoeg; de dochter van Vredenborg moest vreeselijk verlaten zijn, eer zij in een klooster haar toevlucht kon zoeken. »Arm