Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die hem den dood van lmar echtgenoot als een gebeurtenis deed beschouwen, welke hun betrekking veranderd had. Zij stond hem nog even ver als op dien avond, toen zij hem gezegd had dat zij Reinouts bruid was, en hij haar gelaat met die vreemde, onbewogen uitdrukking zich naar hem had zien toekeeren, die hem sedert altijd was bijgebleven. Hij kon de gedaante, die hem aan lang vervlogen tijden, aan tijden toen zij hem bemind had, zou hebben herinnerd, de gedaante, die hem kon zeggen, dat zij het recht hadden elkander opnieuw te beminnen, niet meer aanschouwen; tusschen hen in had zich het beeld van dien somberen avond geplaatst.

Ook thans rees die gestalte een oogenblik voor zijn geest op, maar de waakzaamheid, die hun tocht vorderde, deed haar snel weder in nevels verdwijnen, en een tijdlang liep het gesprek alleen over vragen, die in verband met het eenzame terrein stonden. Edward had gelijk gehad, de vijand deed geen poging meer om hen te overvallen; de richting, door hen genomen, had hem verschalkt, en veilig bereikten zij, toen de avond viel, de plaats waar zij den nacht wilden doorbrengen, en waar eenige kameraden hen wachtten om den volgenden morgen gezamenlijk hun marsch voort te zetten. Het was een afgelegen, door zwaar geboomte ingesloten plek, waar ontelbare schuilhoeken in geval van nood veiligheid boden. Den Geuzen, die ieder pad in dergelijke streken kenden, gaf het alle voordeelen, die de Spanjaarden als zoovele hinderpalen in hun bewegingen stuitten; iedere droge greppel, iedere doortocht tusschen het ondoordringbaar schijnend struikgewas, iedere kronkeling der weinig bezochte wegen, iedere boomgroep waarachter men zich kon verbergen, ze waren de natuurlijke verschansingen der verdedigende partij, waartegen de aanvallende telkens storm moest loopen.

Het was een zoele avond. I)e wachtvuren waren ontstoken, de posten uitgezet en het meerendeel der bende strekte zich, van de inspanning des daags vermoeid, tot rusten uit. Ook Edward had zich op den grond, het harde bed dat altijd gereed was, neergevleid, maar geen slaap kwam in zijn oogen. De herinneringen, die deze streek en het gesprek met zijn makker hadden opgewekt, verdreven bij hem den sluimer, die zich weldra over zijn kameraden uitbreidde, en ofschoon hij de voorwerpen om zich heen misschien evenmin zag als hun gesloten oogen deden, het waren droomen. alleen wakend gedroomd, die voor zijn peinzenden blik verrezen.

Of hij gehoopt had, dat Viale een poging zou doen om hem terug te roepen, een ijdele poging, maar toch een die van liefde in het hart des vaders sprak? Het gesprek met den jongen edelman had vele vragen in zijn gemoed wakker geroepen, waarop hij geen antwoord

Sluiten