Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kon vinden. Was Viale in staat geweest, den raad te volgen, dien de lippen geven en de ziel meestal hoopt dat verwaarloosd zal worden ? had hij den band vergeten, eens tusschen hen gelegd ? Het was van Edward, toen hij zich bij de Geuzen voegde, geen leugen geweest, wanneer hij den wensch uitsprak, dat de graaf alle betrekking tusschen hen mocht vergeten; hij zelf wilde vergeten, en er zijn tijden, waarop de geest zich bereid voelt ook de herinnering van het liefste weg te werpen, als hij met dat olïer maar een toestand kon koopen, vrij van de gedachten, die hem het denken zelf hebben doen verafschuwen. Langzamerhand echter was hij begonnen te voelen, dat zijn wensch Viale vernederde, dat de vervulling er van alleen kon plaats hebben, wanneer alle betere aandoeningen in diens borst gestorven waren, en hoewel hij nooit had uitgesproken, dat hij het tegendeel verlangde, klopte zijn hart toch pijnlijk, toen hij erkende, dat de graaf naar zijn woorden scheen te willen handelen. Bijna ieder leven heeft zulke oogenblikken, waarop de ziel voor een keuze staat, die zij niet weet te doen, de keus of zij een door haar verwekt leed of een koelheid wil zien, die toont dat de scheiding geen wonde sloeg; of zij liever de verantwoordelijkheid dragen wil, hen die haar liefhadden veel tranen te hebben gekost, of in het droge, kalme oog te lezen, dat het geen innige liefde was waarmee zij bemind werd. Hoe het lot ook in zulke gevallen beslist, het is bijna altijd een teleurstelling, die zich aan zijn uitspraak verbindt.

Edward, terwijl hij zoo de eenzame uren doorbracht, ondervond iets van dat gevoel, waarmee men, in angstige spanning aan een sterfbed gekomen, en half wanhopend of het troostwoord, dat men spreken wil, ingang zal kunnen vinden in de snikkende borst, alleen kalme, door geen traan bevochtigde trekken ziet; een eigenaardige teleurstelling, waarvan weemoed, nog te ernstig om een tint van bittere ironie te kennen, den grondtoon vormt. Hij vorderde niets meer van het leven; hij had de rekening er van afgesloten zonder een verzoenend vaarwel van hen, die hij eens had bemind, daarin op te nemen; maar bij de woorden van zijn metgezel had hij toch gevoeld, dat zijn hoop een te kort had geleden, en dat hij op iets onvolkomens staarde, wanneer hij aan zijn leven dacht, op iets dat eindigen zou zonder een slot te hebben.

De jonge edelman, die in zijn buurt zoo rustig sliep, had weinig vermoed welke pijnlijke snaren zijn gesprek in Edwards borst deed trillen; hij was alleen nieuwsgierig geweest of deze volkomen los van Viale was, en zielkundige waarnemingen kosten misschien meer wreede proeven, dan ooit door natuurvorschers genomen zijn.

De omstandigheid, dat een gunsteling van den fanatieken graaf

Sluiten