Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op dit oogenblik hoorde hij een zachten tred. Hij zag op, enzao— Helene!

De non trok zich snel terug. »Wij zien elkander weder," duisterde zij, en haar bJik rustte met smeekenden aandrag op de eenige, wier stem zij welsprekend genoeg waande, om zijn vast besluit nog te schokken. «Het leven en de liefde roepen u," sprak zijnogeens; toen waren beiden alleen.

Zij stonden tegenover elkaar. Een onbeschrijflijk gevoel doortrilde hun borst, maar geen hunner sprak. Hij vroeg niet hoe zij hier gekomen was; er zijn oogenblikken waarop het gevoel van afstand en iuimte ons verlaat; de vragen van liet tijdelijke waren voor hem verdwenen, want hij droeg de eeuwigheid in zijn borst.

Ook zij bleef in t eerst sprakeloos. — Eerie diepe ontroering teekende zich op haar gelaat, zij dacht aan het uur waarop zij hem voor liet laatst had gezien, en aan al de stormen, die over hen heen hadden moeten gaan, om dit oogenblik van weerzien mogelijk te maken. Het was als lazen beiden in elkanders blik wat geen woorden hun konden zeggen. Edward las in haar oogen de taal der liefde die, nu niet langer verborgen, met haar volle innigheid sprak, maar het was een liefde die niets meer eischte, en hij gevoelde dat zij niet kwam om zuster Klara's woorden te herhalen.

«Heb dank, Helene, sprak hij eindelijk; «ik weet, gij zijt gekomen om afscheid te nemen, heb dank voor die laatste, die beste gift, die het leven mij heeft geschonken, heb dank voor uw liefde."

Ja, zij had de stomme taal van zijn blik verstaan. Het woord, op welks invloed de non zoo vurig hoopte, zou niet van haar lippen diingen. Zij wist, dat de zaak, die hem riep, heilig voor hem was, en zij hield hem niet terug; haar hart boog voor de macht, aan wier stem hij gehoorzaamde. I)e fouten van het verleden waren geboet, vóór ben lag het leven met de volle belofte van geluk; zij hadden slechts te volgen, en toch wisten zij beiden, dat dit hun weerzien slechts was om afscheid te nemen en dat het een afscheid wezen zou voor altijd.

De gebeurtenissen van bet verleden kunnen in haar invloed op uitwendige omstandigheden voorbij zijn, maar in ons hart zelf hebben ze haar zaad gestrooid, en dat moet opgaan en kan niet verstikt worden. Op de velden, waar eens de smart heeft gestaan, blijven \ele stoppels achter, en de vreugde kan er niet meer groeien.

Ook Edward en Helene gevoelden, dat men geen nieuw huis op puinhoopen bouwt. Zij hadden zich dooi' menschelijke hand laten scheiden, zij mochten thans niet weigeren aan de scheiding te gehoorzamen, die een hooger gebod dan menschelijke dwaling, dan trots en verkeerdheid hun oplegde.

Sluiten