Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te zien is. De uitgeworpen binnengal valt op den grond onder den lindeboom en neemt een donkerbruine kleur aan; de buitengal heeft nu echter den vorm van een krater aangenomen, waarvan de bodem gevormd wordt door het opgezwollen celweefsel, (/ie Fig. 1 en 4); later verschrompelt zij en is dan slechts een groene, min of meer uitgeholde verdikking in de groene schijf van het lindeblad.

De afgevallen binnengal is aan den stomp kegelvormigen top glad, naar het tegenoverliggende uiteinde toe een weinig gestreept en lijkt veel op de afgevallen vruchtjes van Composieten. Het hokje van deze binnengal herbergt de galmuggenlarve, die zich nog een tijdlang met het sappige, den binnenwand van het hokje bekleedende celweefsel voedt, zich in het hokje ook

Verschillende soorten van merggallen: 1. Doosjesgal op het blad van de Grootbladige Linde hha grandtfolia, veroorzaakt door de galmug Honnomi/ia Re'aiimuriana; zie blz. 6!» 2 Lengtedoorsnede door zulk een gal, 2-maal vergroot; men ziet do larve er binnen in liggen. 3. Lengtedoorsnede van een doosjesgal, o|> liet oogenblik dat de binnengal er uit schuift; zie blz. 69 en 70 4 Pe buitengal van deze zelfde na het uitvallen van de binnengal. 5. De binnengal op hot oogenblik dat het deksel afvalt, b. Doosjesgallen op het blad van een Braziliaansche Ctfas«r«s-.soort; zie blz. 70 en 71. 7. Lengtedoorsnede door zulk een gal. 8. Deze zelfde gal nadat de binnengal er is uitgevallen. — Fig. '2 — 5, 7 en 8

2-maal vergroot.

gedurende den winter in rust blijft ophouden en in het daarop volgende voorjaar verpopt, Vóór de verpopping wordt door haar een ringvormige groef uitgevreten, onder den kegelvormigen top van de gal, en als dan de pop wil uitkomen, behoeft zij slechts te drukken tegen die punt, waarna terstond in den omtrek van het groefje een verbreking van den samenhang plaats heeft, zoodat de kegelvormige top der gal als deksel wordt afgeworpen en er een wijde poort van uitgang open komt (zie hierboven Fig. 5).

Een veel daarop gelijkende galvorming ziet men op de bladeren van eene in Brazilië voorkomende soort van het geslacht ( Wattrus, mede afgebeeld hierboven, en wel in hg. (i tot 8; maar daar bevat de binnengal meer dan één hokje, en de buitengal heeft den vorm van een op de groene bladschijf neergezetten beker.

Het punt van uitgang der merggallen wordt aangewezen door de dieren,

Sluiten