Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ikv i. ge?? vermoedens meer," zeide de monnik; maar te gelflk wendde lm zich af, bemerkende dat hij te veel ging zeggen want nu het hem bgna zeker toescheen, dat Deodaat waf omgekomen, achtte hn het noodeloos den Olderman het geheim van 's jongelings geboorte mede te deelen, ten einde hem niet des te meer te Bedroeven, mdien hg hoorde dat de vermiste zijn zoon ware

,Welke raadsels spreekt gn toch?" vervolgde Aylva; maar voor de monnik kon antwoorden, deed een nieuw geroep van: .kak die

wat^ 0v?n! '+he" bSd,e,n ^et hoofd naar den toren wenTen TJÜw. j Hol|anders of Friezen?" riep de Abt van

Jr^3L.iï&32l iS

u«2eman W1^ d?2? TJfaag te beantwoorden; want de afstand belette aan een ïegeljk, _ Deodaat te herkennen, van wien bovendien alleen het bovenste gedeelte van het gelaat zichtbaar was

„Komt dan af mannen!" riepen de Friezen beneden: „dan zullen "I® vertellen, hoe het met uwe makkers gegaan is."

.Wacht!" riep er een uit den hoop: „wij zullen hen wel doen schreeuwen, indien zij met spreken willen!^ en te gelijk zijn boog spannende, legde hij op het venster aan. ®

fW6? .u*'e Pfllen «jachten," zeide de andere: „of zn gek waren! Wat doken zij spoedig weer in den toren terug, toen z3 u naar een pijl zagen grijpen." .

"tT? iZn7en he° i d?ar mo,e,t?n ontnestelen," hernam de eerste.

jjnSiln jn u kllmm,en!" zeide de derde: „een ladte springen!" ** ZU en ^ hen dwlngen, van boven neder

WJ? d*?®$k 8neldeii binnen de muren der afgebrande

kerk, ruimden zooveel zg konden de nog brandende binten en bal6 j kwa?"® eindelijk, niet zonder moeite, onder den toren, terwijl anderen ladders haalden en die aaneenbonden. J.'°°n ^odflwll! ,zelde Avlva, wien opeens het denkbeeld voor den geest was gekomen, of ook Deodaat wellicht een dier beide m toren wezen kon, en die hierop den woesten hoop gevolgd was: „wat wilt gij doen, vrienden? haalt die lieden van

br^mnaaI1„doet hT «eenJleed- GiJ. hebt u als helden ged^ gedraagt u als menschen na de overwinning."

Maar niemand sloeg acht op zgn smeekingen: integendeel waren er sommigen, die hem vrij ruw bescheid gaven, en hem vroegen of

Z*?n£0e2 F??md WM ^ 5ö?^°?,n' en. de Hollanders verkoos te sparen , ia, het liep zooverre, dat Feiko, die zijn meester niet verlaten had, zich genoodzaakt zag hem bijna met geweld van daar te halen .lil? ï°?ftfmd van °nze kade vrienden in den toren was intusschen alles behalve vermakelijk. Zij hadden het gerucht beneden gehoord, 3L JL tweede, zolde"ng afgedaald zijnde, bespeurden zij al spoe dig dat men zich gereedmaakte, hen in hun hooge schuilplaats te

Sluiten