Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Afdeeling Twente voelt unaniem meer sympathie voor staatsexploitatie van ziekenfondsen, d. w. z. overal en uitsluitend districtsziekenfondsen, omdat alleen hierbij een afdoende goede regeling mogelijk, en de oplossing van moeilijkheden en complicaties veel eenvoudiger is. Mocht dit een niet te verwezenlijken ideaal blijken te zijn, dan zou zy de ondernemersen erkende ziekenkassen allèèn geduld willen zien, wanneer deze aan dezelfde eischen als de districtsziekenfondsen voldoen, dus ook staande onder toezicht van een commissie, gevormd uit dezelfde elementen als die voor de districtsziekenfondsen. Zij vindt het jammer, dat bij dè erkende ziekenfondsen de mogelijkheid blijft openstaan het fonds te exploiteeren uit winstbejag en de Minister geen afdoend middel daartegen in zijn Ontwerp heeft aangebracht.

De Afdeeling Walcheren vindt het een fictie, dat de erkende ziekenkassen door de geoorloofde kapitaalrente van 4 pCt. en de beperking der reserve niet zal ontaarden in een gewone naamlooze vennootschap met ondernemerswinst als doel, wijl de administratie en organisatie der kas volkomen is vrijgelaten. Dergelijke fondsen dienen bij de Wet niet erkend te worden.

De Afdeeling Zntphen en O. wijst er op, dat de daarop betrekking hebbende bepalingen (Art. 53) het bestaan van ziekenfondsen, welke finantiëel voordeel beoogen, onmogelijk te maken — geheel onvoldoende zijn om het doel te bereiken.

De Afdeeling Zwolle en O. acht de meest strenge waarborg, dat de erkende en de ondernemerskassen zich niet op exploitatie van patiënten en medici (apothekers) kunnen toeleggen, noodzakelijk en verwijst voor de toelichting naar de stukken van Dr. Burger in het Ned. Tijdschrift voor Geneeskunde (1905, bladz. 419).

b. Wettelijk worde vastgesteld het beginsel van vrije artsenkeuze in dien zin, dat elk geneesheer bevoegd zij toe te treden tot de districtsziekenkas, binnen welker gebied hij gevestigd is, op de voorwaarden, bij algemeenen maatregel van bestuur vast te stellen -, en dat den verzekerden het recht toekome zich te doen behandelen door den geneesheer hunner keuze, mits deze bij de districtsziekenkas of bij een erkende kas is aangesloten en daarmede genoegen neemt.

De Afdeeling Alkmaar en O. spreekt als haar gevoelen uit, dat wettelijk behoort te worden vastgesteld, dat ieder medicus en apotheker kan toetreden tot iedere districtsziekenkas of erkende ziekenkas, binnen wier gebied hij woonachtig is. Wenschelijk acht zij het, dat voor ieder verzekerde de gelegenheid worde opengesteld eenmaal 's jaars zich te doen overschrijven ten name van een anderen geneeskundige of apotheker.

De Afdeeling Amsterdam kan zich met het principe der artsenkeuze, zooals het door het Hoofdbestuur in het geheim praeadvies is ontwikkeld, geheel vereenigen. Zy is eveneens van oordeel, dat alle bezwaren daaraan verbonden, bij betaling per abonnement, zoo niet geheel, toch grootendeels zijn op te lossen. Op één punt echter meent zy dat nog sterker het noodige licht moet vallen en wel: op het recht, dat de verzekerden hebben om dien geneeskundige te kiezen, waarin zy het meeste vertrouwen stellen of een ander te kiezen, wanneer de goede verstandhouding tusschen geneeskundige en verzekerde is verbroken. Bestaat dit recht reeds nu tot op zekere hoogte voor elk ziekenfondslid, te meer moet dit gelden, waar de Staat een bepaalde categorie van zijn burgers dwingt tot een ziekenfonds toe te treden. Betaalde de Staat de daarvoor vastgestelde contributie, dan zou men tot de verzekerden kunnen zeggen: „gij kunt gratis hulp verkrijgen, mits gij genoegen neemt met den geneeskundige, dien wij u aanwijzen; neemt gij daarmede geen genoegen, dan kunt gij er een nemen naar eigen keuze, maar de finantiëele gevolgen zijn voor uw rekening". Nu echter de werkman de contributie grootendeels zelf betaalt, mag hy eischen dat hij volkomen vrij is in zyn keuze, evenals ieder particulier. Dat deze keuze ook tot op zekere hoogte beperkt moet zijn naar plaatselijke omstandigheden enz., behoeft hier niet nader te worden uiteengezet. Eenige beperking zal er wel steeds noodig zijn, doch men make die zoo gering mogelijk.

Sluiten