Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sloeg om me stil en klam onder de wolken zwart van glans beglommen alsof het de schans geharnast was van de aarde die ze bewaarde.

Toen heb ik me stil neergezet

aan den wegrand en met

mijn oogen heb ik de stad aangekekeu

die deed de lucht verbleeken,

die deed de lucht verbleeken

en de oogen schrikken,

de stad lag daar stil te branden,

het leek wel een groote warande

buiten als 't zomer is,

het donker in bosschen is.

Ik begon toen stil te rillen en in me bang voor mijn gillen te worden dat ik ging doen,

ik kon het niet houden toen.

Sluiten