Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tt ïag n'&ar boven, naar den donker blauwen hettel,

sïe'cnts ïh tiet besten gloeiden nogeenige wolkjes schi -

tereto* als robijnen én amethysten

0 " zeide zij, ïn verrukking, „dat zijn de poorten

van è'oud eh edelgesteenten, daarachter is hetheerll£* Parijs. Ik wilde dat ik er al zijn mocht, ik ben zoo bMie "fte't te verliezen door mijn schuld.

Annette en Hermine zagen haar met bewondering en gdi'ëgenheid kan; hu stond hun Paul's keuze niet lan|er tegen, nu begrepen zij dat het voor hem een geluk eh eeVi vóorrecht zou zijn dit meisje met al haar geWeken, met haar groote, reine ziel eens de zijne

mTGZmZ de wereld haar niet bedriegen!" bad Artnette terwijl zij Irene's hand zachtjes drukte, „taa

haar "het paradijs niet verliezen.

ZWijgénd gingen zij tfiet haar drieën voort, door het landschap, waarop liefelijke zondagsvrede rustte; hier én daar zag 'men landlieden die van de kerk naar huis keerden in vroolijke groepjes of achter langs eén pad. Een ehkele leeuWerik steeg z,^gc"d in de 'hoogte, de bijna rijpe halmen vanhetvoHekoren wuifden in het avondkoeltje goud glanzend aacht heen éh "Weer, de dennen van het naaste bosch, teeke^" zich scherp ai tegen de blauWe Wht en verspreidden eeh sterke hartsachtige geur, die de meisjes vo g

mfeij 'een Tcromming van het pad, stötideh "plots Paul, die onmiddellijk na de processie een zieke had moeten bezoeken. Hij had de herinnering met zidh gehUWfi van ïrettes gelaat, toen zij vödr ^t^taarlg geknield, haar oogen nat van tratien en schifteend

Sluiten