Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O, dat is niet noodig," antwoordde hij, .want je hebt zooveel lof ontvangen. Wat kan je mijn oordeel schelen ?"

.Dat is weer iets van den hoogwijzen dokter, maar

hoe vond je mij als Peri,"

„Akelig! ik kon je niet zien zoo bedroefd, zoo smeekend, zoo verloren, ik heb mijne oogen gesloten," „En zij zeggen, dat ik zoo goed heb gespeeld.

*Maar ik kan bij zulke dingen geen spel verdragen." Je bent weer in een zwarte bui. Kom Paul, zie naar je zuster en je aanstaanden zwager hoe gelukkig zij zijn."

„Dat is 't juist. Ik sta ook als een — 't is waar, een wonderlijk soort van Peri — voor de poorten van het paradijs. De engel wil mij er niet inlaten, en 't

kost haar maar een woord."

Irene glimlachte ; zij was misschien dezen avond van plan geweest Paul haar jawoord te geven, maar nu bestierf het woord op haar lippen. In gedachten maakte zij vergelijkingen tusschen den korten, breeden Paul met zijn goedig maar zoo dood gewoon gezicht en den eleganten, fijn beschaafden vreemdeling met zijn mooien naam.

„Als ik Paul neem, is alles uit, alle jeugd, alle poëzie, alle genot, dan komt de plicht in haar donkere huisjapon met sloffen aan, neen, ik wil mij niet overhaasten, 't Zou jammer wezen als ik er spijt over kreeg en voor Paul ook 1" En hardop zeide zij tot den jongen dokter: .De Peri had geduld en...

„En ik zeker niet ?"

„Ja wel maar nog niet genoeg 1"

Paul wist niet hoe 't kwam, maar alles nam voor

Sluiten