Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo elegant uit als een modeplaatje; zij droeg ook heur haar anders; het heele hoofd vol krullen en krulletjes.

„Je ziet er nu uit als een roos, die in 't hooi heeft gelegen," zeide Willie terwijl hij aan de chocolades knabbelde, waarvan Irene hem een zak vol had meegebracht.

Allen lachte, en Irene 't hardste; Willie zette zich op een voetbankje aan haar voeten neer.

„Je bent nu geen gardenia meer en geen theeroos maar een groote, groote dahlia," zeide hij, „je ruikt niet meer zoo lekker."

BEn de heele kamer is een en al Violette de Parme,'

beweerde Hermine.

„Bah neen! Ik ruik dit niets graag," en Willie trok

een vies gezicht.

„Is Paul niet t'huis ?" vroeg Irene een beetje verlegen, want zij merkte wel, dat men niet met sympathie naar haar opgewonden vertelsels luisterden.

„Paul houdt niet meer van bloemen ; hij houdt alleen maar van zieke menschen! Als je hier langer blijft Irene, word je dan weer een mosroosje?' vroeg Willie, „of een lelie zooals toen met de processie toen wasje zoo mooi ?"

Irene antwoordde niet, maar deed hem vragen naar zijn bloemen, zoo verlangend scheen zij naar zijn antwoord te zijn, dat zij niet eens hoorde, toen Phientje haar vroeg :

„Was die knappe neef van mevrouw Van Kralingen ook in den Haag, Irene?

„Phien informeert naar dien bewonderaar van de Peri." herhaalde Hermine, hetgeen haar op een ver-

Sluiten