Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onrechtvaardig maakte — alle schuld van zijn ongelukkig lot aan het verschil van godsdienst. Toen hij stierf, was ik achttien jaar oud; ik was sedert mijn twaalfde jaar geheel aan den invloed van mijn moeder onttrokken; ik had nog slechts een flauwe herinnering aan mijn eerste Communie, in een geheel ongodsdienstige omgeving groot gebracht, dacht ik er zoo goed als nooit meer aan. Zoo werd ik aan het sterfbed van mijn vader, dien ik hartstochtelijk lief had en hoog vereerde geroepen. Ik hoor 't hem nog zeggen: „Réné, ik wil op dit oogenblik je moeder niet beschuldigen, je bent en blijft haar eerbied verplicht, maar één belofte verlang ik van je! Als je trouwt, laat je keuze niet vallen op een katholiek meisje of in elk geval houdt den godsdienst buiten je huis, want deze heeft niet anders dan tweedracht en ellende tusschen ons gezaaid. Geef niets toe, je ziet het aan mij, hoeveel die belofte mij gekost heeft. Laat dus nooit je huwelijk door een geestelijke van welken godsdienst ook inzegenen. Een mensch is vrij geboren, hij doet dwaas zich banden op te leggen, die in een denkbeeldige wereld heeten gesloten te worden. Zweer het mij!" En t kostte mij geen moeite dien eed af te leggen. Ik dacht geheel als mijn vader. Nu weet je het, Irene! Mijn liefste wensch is je tot mijn vrouw te maken maar ik zeg het je vooruit, ons huwelijk kan alleen burgerlijk gesloten worden. Ik weet niet hoe je over zulke dingen denkt, maar een eed bindt mij, en dien eed zal ik houden zelfs al moest ik je verliezen."

Irene luisterde toe, doodsbleek en bedroefd.

„Dat is nog erger dan als je protestant waart," zeide zij. „Zulk een huwelijk is geen huwelijk."

Sluiten