Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blikte en duizelig achterover wankelde voor het ontzettende ledige, dat haar aangrijnsde.

Geen hemel, geen leven na den dood, geen God, geen heiligen, geen engelen! Geen terugzien van onze dooden, o Réné, wat een troostelooze gedachte I Dus niets, niets meer? Neen, het kan niet waar zijn, het kan niet!"

Hij sloeg de arm om haar heen en zeide zacht troostend :

„Mijn lieve Irene, ik wil je die liefelijke droomen niet met geweld ontnemen ; ik beschouw ze als mooie, poëtische illusiën, de meeste menschen hebben zulk een fata morgana noodig om zich te troosten in den woestijn van het leven, maar ik zal je het leven zelf tot een hemel maken, het zal een lange vreugdedag voor ons worden. Mijn liefde, mijn trouw die zal ik je zweren even heilig, alsof wij voor een altaar stonden. Wil je dan in je hart nog aan dat paradijs gelooven, mijn Peri, ik zal je dat geloof en die hoop niet ontnemen maar verlang niet van mij dat ik mij onderwerp aan een ceremonie, waarvan ik de waarde niet erken, die voor mij niet anders is dan comediespel, want ik hecht er geen geloof aan."

Zij snikte zacht, het hoofd tegen zijn schouder geleund.

„O Réné, maar als dat het eenige middel is, waardoor ik je vrouw kan worden ?"

„Dan nog niet mijn lieveling 1 Me dunkt je moet er mij om achten, dat zelfs je liefde mij niet ontrouw zal maken aan den eed, dien ik mijn vader heb gezworen en dat niets mij kan overhalen om tegen mijn overtuiging te handelen."

Sluiten